Deze preek is het vervolg van die op Goede Vrijdag, “de schande van het kruis“.  Kerntekst is Kolossenzen 2:15.

Gemeente van Jezus Christus,

[bij het kruis leek het kwaad te winnen]
Pasen vandaag, het grootste feest van de christelijke kerk. Tijd voor vreugde en trompetten! Prachtig om zo samen te zingen met het orkest. Jezus leeft, reden voor feest! Maar… Pasen is ook het vervolg op Goede Vrijdag. Jezus’ opstanding is het vervolg op zijn kruisiging. Juist tegen die donkere achtergrond komt de glans van Pasen echt goed naar voren. Ik wil daarom beginnen met daar even naar terug te gaan.
Wie hier afgelopen vrijdag in de kerk was, heeft gehoord over het kruis. Over de vernedering, de pijn, en vooral stonden we stil bij de schande en vernedering van de kruisdood. Laat ik het heel kort herhalen. Jezus hing naakt aan het kruis, te kijk voor iedereen. Hij hing daar, machteloos. Een mikpunt van spot en smaad. De absolute verliezer, alles werd hem afgenomen: zijn recht, zijn waardigheid, zijn kleding, zijn leven. In pijn vond Hij zijn einde.
Is dat nu het einde van Hem die alleen goed deed? Die opriep tot naastenliefde en nederigheid? Aan het kruis bad Jezus zelfs nog voor zijn beulen – ongelooflijk. Maar het veranderde niets aan de zaak: hij moest sterven. Bij het kruis leek het kwaad in alles te winnen. De harde machten en krachten van deze wereld hadden bij het kruis de absolute overhand. De Romeinen met hun realpolitik. Eigenbelang van de Joodse leiders. Berekening, uitsluiting, onrecht. De dood. Dát zijn de machten die het in de wereld voor het zeggen hebben blijkbaar. Daar kan zelfs de Zoon van God niet tegenop. Andere machten en krachten winnen, beklemmende krachten, dwingende machten, en Jezus verliest… Dát is Goede Vrijdag. Donker. Een blik op hoe het blijkbaar werkt in de wereld.

[ook nu lijken de machten vaak oppermachtig]
Zien we ook nú, in het heden, niet vaak eenzelfde beeld? Lees verder →