Preek Hemelvaart 2022 ‘geen wees, al gaat Hij weg’

Tags

, ,

Gemeente van Jezus Christus,

[intro]
Een Nederlander is op vakantie in de Verenigde Staten, bij een ver familielid dat daarheen geëmigreerd is. Op een avond zitten ze samen te praten op de veranda. Het gesprek komt op scholen en onderwijs, want zowel de Nederlander als zijn Amerikaanse neef hebben kinderen in de basisschoolleeftijd. De Amerikaan vertelt over de grote gele schoolbussen, de Nederlander vertelt over fietsen naar school met een rugtas op je rug. De Amerikaan vertelt over baseball, de Nederlander over de avondvierdaagse. En dan gaat het ook over de christelijke identiteit van de scholen waar ze hun kinderen naartoe sturen, aan twee kanten van de oceaan. Op een gegeven moment zegt de Amerikaan: “en hoe betalen jullie het? Want ik heb gehoord dat bij jullie de belasting veel hoger is dan bij ons. Houd je dat nog wel genoeg over om christelijk onderwijs te kunnen betalen voor je drie kinderen?” Zegt de Nederlander: “o, maar dat betaalt de overheid gewoon!” Stomverbaasd is de Amerikaan. Hè? Betaalt de overheid christelijk onderwijs? Kun je in Nederland zelf een school oprichten naar jouw eigen principes, en geeft de staat daar dan al het geld voor? De Amerikaanse neef kan het nauwelijks bevatten. Maar ook de Nederlander voelt ineens hoe bijzonder zoiets is.
Soms lijken dingen heel vanzelfsprekend, neem je het als gegeven aan. Maar soms, ineens, kunnen je ogen open gaan en zien hoe bijzonder iets is. Als je bijvoorbeeld beseft dat bijna overal in de wereld ouders krom moeten liggen voor christelijk onderwijs. Dan besef je hoe bevoorrecht je bent met het bijzonder onderwijs hier. Dat dat niet gewoon is, maar juist heel bijzonder, in meerdere betekenissen.
Weer beseffen hoe bijzonder iets bekends is. Daar zullen we vanmorgen meer over horen. De Bijbeltekst die centraal staat op deze Hemelvaartsdag is Johannes 20 vers 17. Lees verder

Preek ‘hoe blijf je in Hem?’, Johannes 15:1-17

Tags

,

NB: deze preek is gehouden aan de hand van onderstaande schets, en dus niet als uitgeschreven tekst beschikbaar. De opname is te horen op kerkdienstgemist.nl onder ‘Woudrichem’

1. [intro: uit elkaar groeien]
– VOORBEELD je hoort: stel gaat scheiden. hoezo? ‘elkaar steeds minder te zeggen’. ‘uit elkaar gegroeid’. Nu gaan ze los verder. Scheiding
– VOORBEELD iemand die zich uitschrijft uit de kerk. Iets negatiefs meegemaakt? Overdacht en geconcludeerd: ik geloof het gewoon niet? Nee. ‘langzaam van wegggegroeid’. ‘het zegt me steeds minder’. Heb je dan niets met God, met Jezus? Nee, eigenlijk niet meer. Als kind wel… Is opgedroogd. Dus schrijf maar uit…

2. [beeld van de wijnstok]
– bekend beeld. Werk uit: Jezus stam, leerlingen ranken. Krijgen sap, leven etc. uit de stam.
– rank los gaat dood. Vb. mijn druivenstruik, gesnoeid deze week. TOON LOSSE RANK
– Wat is de kern v Jezus’ vergelijking? Je moet vruchten dragen? nou nee… ‘blijven in’ – verbonden blijven, 7x. Daarom begon ik met die vb.
– Vaak bij gelijkenissen: waar het wringt zit de les. Want n rank hoef je dat toch niet te vertellen? Kán helemaal niet los zijn. Maar wij wel! En dan niet goed. TOON WEER
– Boodschap dus: blijf verbonden. Veronderstelling: je bént al verbonden. Niet uitgelegd hoe. Door doop en geloof. “Heer, u bent de ware wijnstok, de bron van leven!”

3. [grote vraag: hoe dan?]
– de vraag: hoe blijf je verbonden?
– velen ervaren: gaat niet vanzelf! Je raakt los, door duizend dingen. KORT Drukte (geen tijd), dingen die je overkomen (vragen die je vaak niet uitpraat met Hem); keuzes die je van Hem wegvoeren (‘moet kunnen’). Als vanzelf… Zie begin-voorbeeld
– maar wilt het niet! Wilt bij Hem blijven… Toch?

4. [dit is niet het antwoord]
– veel gegeven antwoord: bidden en Bijbellezen (‘st. tijd’), naar de kerk gaan.
– waar en niet waar. Heel goed, doe vooral. Maar toch: Jezus zegt het niet! Niet ‘houd stille tijd en ga naar kerk’
– waarom st. tijd niet geweldig werkt voor velen
– geen tijd = geen argument
– niet ieder is er type voor; geen lezer; extravert vs. introvert ‘boekje in hoekje’. IK WEL, maar moet niet ieder naar mijn beeld vormen. En de analfabeten aller tijden??
– er móet weer wat erbíj, in je toch al drukke leven ‘ook nog tijd voor stille tijd’
– en: los vakje in je leven: ’s ochtends van 7 tot half acht is voor de Heer… en de rest?
– VOORBEELD: jonge vrouw met druk gezin. ‘word moe van al die oproepen. Probeer maar goed mijn kinderen op te voeden en trouw werk te doen, en dat ik de Heer zo maar dien’ – en tegelijk klinkt dit als ‘is tweede keus. Beter zou zijn als anders’

5. [wel: aan geboden houden]
– wat zegt Jezus wel?? Niet: ‘houd st. tijd’. Wel (vs 10, lees voor. En vs 14). Dus wel: geboden houden, doen wat Hij zegt, leven zoals Hij wil, voor God
– leven zoals Hij wil. In dagelijks leven. Géén los vakje. Dus die vrouw zit OK
– t gaat om ‘vrucht’. En die is in dagel. leven: liefde en goed doen. Kinderen zorgen, werk, relatie, ontmoetingen, etc.
– En dan niet ‘ik ga dat doen (zelf)’, maar dit zórgt dat je verbonden blijft. Dan zul je Hem om raad en kracht vragen! ‘wat moet ik doen? Heer, help me…’ Dus niet gebed lós, maar juist verboden met leven
– VOORBEELD: omgang met iemand die je steeds tegenkomt en erg bot is. Hoe? Wat is wijsheid? Zo: verbonden aan de stam – hopelijk.

6. [ook: woorden in jou blijven]
– vraag herhalen: hoe blijf je verbonden? Jezus zegt nog iets: vs 7 ‘mijn woorden in jullie’. Je blijft verbonden als zijn woorden in jou zijn.
– eerder: niet ‘st tijd’. maar toch wel belangrijk: luisteren naar Hem! Begint met willen leven zoals Hij/God wil: –>
– wat dan? IN dit stukje heel simpel “liefde”. Maar toch: wel heel algemeen. God zegt méér. Dat wil je weten. Dus: Bijbel lezen.
– Zelf, en nog liever: samen (kring o.i.d, of gezin), en in Kerk. Podcast kan ook…
– Niet ‘weten, ok’, maar ‘wat zegt de Heer’. Kracht in dit boek!
– en dan kan niet anders, of je wilt ook antwoorden in gebed. Ander gebed dan tijdens je dag (‘heer help’). Nu dieper gesprek – als in relatie. Niet alleen functioneel overleg, maar ook tijd om naar elkaar te luisteren. Jij naar de Heer, en Hij naar jouw zorgen!
– Zo niet: groot gevaar van ‘weggroeien van elkaar’  Beginvoorbeeld.
– dus: tijd voor nemen. Discipline! Als in sport/muziek/alles. ‘gaat niet vanzelf’
– VOORBEELD hier ‘de kleine vossen’ noemen die de wijngaard verderven, als tijd toelaat: kleine dingetjes die zorgen dat je geen tijd neemt voor Bijbel.

7. [bemoediging: de Geest verbindt]
– Dan nog laatste punt. Hoe blijf je verbonden? moet je dan van alles? Ja en nee… De Heer zelf wil graag die verbinding, en Hij is ook bezig! ‘in Hem blijven’, maar ook ‘Hij in jou’
– Bemoediging 14:23. Belofte van de H. Geest. Hoe blijf ik in Hem? Hij blijft in Mij! God zorgt er zelf voor. Als jij met Hem wilt leven, dan komt de Geest in jou – verbonden.
– Díe is het die namens Jezus de weg wijst als je raad vraagt. Díe is het het Woord laat leven als je t leest!
– Ja, zelfs dát je bij de Heer wilt horen, heeft Hij al gegeven. Dat t je een vraag is ‘hoe blijf ik verbonden’ – Hij doet het zelf! Wonder. Lees vers 16
– VOORBEELD: het is niet dat de ranken heel hard moeten zuigen en dan wat sap uit de stam krijgen. Nee, de stam geeft de kracht óm te zuigen. Laat de ranken groeien. Geeft sap en kracht en groei en bloei. Híj!
– ’t is alleen dat wij mensen zijn, geen ranken. Dus wel verbinding kunnen loslaten. Doe niet. Hij geeft alles!

8. [slot: waar sta jij?]
– losse rank: dood. Geen toekomst. TOON RANK. Verbind weer! Kan gelukkig in geloof, wat in t echt niet kan. Erken Hem als bron! Neem stap: ik wil gaan op uw weg!
– slecht doorbloede rank: kwijnt wat weinig vrucht leven, gezondheid, kracht. U, ik? Verbind je – door Hem steeds om kracht en raad te vragen IN JE DAGELIJKS LEVEN. Verbind je door Bijbel, en gebed. Door open te staan voor de Geest.
– goede rank? Dan vrucht. Voor God, en voor anderen. Liefde, goedheid. etc. Hele vrucht van de Geest. Wat ben je dan goed af! Mogen wij zo zijn!
– uitlopen op lied ‘laat m’in u blijven, groeien, bloeien’

Overdenking kerk- en schooldienst ‘Eben Haëzer’

Tags

, , ,

Jongens en meisjes, ouders, gemeenteleden,

[intro: de steen die er staat]
Levi loopt met zijn moeder door het Joodse land. Ze lopen op een landweg, met aan beide kanten akkers met graan er op. De zon schijnt, het is een mooie zomerdag. Levi is met zijn moeder onderweg naar Mispa, het stadje waar zijn opa en oma wonen. hij ziet ernaar uit om ze weer te zien! Terwijl ze zo onderweg zijn, ziet Levi iets. Hij ziet een grote steen langs de weg. En niet zomaar een steen die daar ligt, maar een grote steen die rechtop staat en omhoog wijst. De steen is wel zo hoog als Levi’s moeder. Waarom zou die steen daar zo staan? Levi vraagt het meteen. “Mama, wat is dat voor een steen?” Zijn moeder weet het wel. “Dat is de steen ‘Eben haëzer’. Die is daar vroeger neergezet, toen opa nog klein was”. Eben haëzer? Wat een vreemde naam, denkt Levi. “Mama, wat is eben haëzer? En waarom is die steen daar dan neergezet?” “Ja, dat is een heel verhaal, jongen. Opa kan je er straks alles van vertellen, want die heeft het meegemaakt. ‘Eben haëzer’ betekent: steen van hulp. Want hier, op deze plek, heeft God, de Heer, ons volk geholpen. Die steen is een herinnering aan Gods hulp. Vraag maar aan opa.”
Maar Levi heeft helemaal geen zin om te wachten tot ze bij opa en oma zijn! “Wat is er dan gebeurd, mama? Hoe heeft God dan geholpen?” “Nou, vooruit”, zegt Levi’s moeder. En ze vertelt, terwijl ze samen verder lopen. Ze vertelt het verhaal dat wij zojuist uit de Bijbel gelezen hebben. Luister maar! Lees verder

Preek Johannes 21, doopdienst “P.S….”

Tags

, ,

Gemeente van Jezus Christus,

[intro]
wie schrijft er wel eens een brief? Ik niet eigenlijk, en ik denk dat dat voor de meesten hier geldt. Er wordt heel wat afgemaild en gebeld en geappt, maar een brief schrijven… nou nee. En als dat eens nodig is, aan een officiële instantie bijvoorbeeld, dan ga je hem niet schrijven maar tikken. Dan kun je tenminste nog dingen verbeteren.
Vroeger, toen werden er nog heel wat brieven geschreven. Echt geschreven, met de hand. Naar familie in Canada, of gewoon een brief naar een vriendin elders in Nederland. Zo’n handgeschreven brief heeft één nadeel: je moet het in één keer goed schrijven. Je kunt niet, zoals op de computer, nog dingen invoegen of veranderen. Dan gebeurde het dat je brief af was, en je bedacht: o ja, dat moet ik ook nog even melden! Hoe doe je dat dan? Je schrijft onderaan de brief nog een stukje, een P.S. “P.S: ik hoor net dat nicht Nel zwanger is, het kindje wordt verwacht in augustus”. P.S., dat betekent ‘post scriptum’, oftewel ‘naschrift’. Een toevoeging die belangrijk genoeg is om er nog bij te schrijven.
Even terzijde: als je wel eens bedelbrieven krijgt van goede doelen, staat er bijna altijd zo’n ‘P.S.’ onderaan. Je moet er maar eens op letten! Dat slaat natuurlijk nergens op, die brief komt uit de computer. Maar dat doen ze, omdat zo’n P.S., zo’n toevoeging, altijd goed gelezen wordt. Daar staat blijkbaar iets belangrijks, denk je als vanzelf.
Vandaag lazen we het laatste hoofdstuk van het Johannes-evangelie. Dat hoofdstuk is eigenlijk ook een soort P.S.-stukje, een naschrift. Want eigenlijk is het schrijfwerk van Johannes na hoofdstuk 20 klaar. Het lijkt echter alsof Johannes, of misschien wel een leerling van hem, later dacht: wacht even, er moet nog iets bij. Daarom is er hoofdstuk 21. Daar staan we vandaag bij stil. Wát moet er nog gezegd worden, en wat zegt het ons? Lees verder

Preek Pasen 2022 ‘ons denken doorbroken’

Tags

, ,

Gemeente van Jezus Christus,

[voorbeeld: ‘The Dig’]
Ik las onlangs een boek, het heet ‘the Dig’ – de opgraving. Er is ook een film van op Netflix. Dat boek gaat het over de opgraving van een oud schip in Engeland. Een heel oud schip, wel anderhalf duizend jaar oud. Het is fascinerend om te lezen hoe dat werkt. Het schip ligt onder de grond, en omdat het zo oud is, is het natuurlijk vergaan. De archeoloog die de opgraving doet, vindt eigenlijk alleen nog de spijkers waarmee de planken van het schip aan elkaar zaten. Die zijn van ijzer, dus die zijn niet helemaal vergaan. Telkens op een afstandje van elkaar is een spijker te vinden. Tussen die spijkers is niets, alleen is de grond er anders van kleur. Aan de kleur kun je zien waar het hout van het schip gelegen heeft. Heel voorzichtig wordt al het zand met een lichte kleur er vanaf afgegraven. Wat er dan zichtbaar wordt, is eigenlijk niet het schip, maar een schaduw van het schip. Een schaduw, achtergebleven in de grond. Dat is alles wat er van over is. In het schip worden dan gouden en zilveren voorwerpen gevonden. Die zijn niet vergaan, en die maken het verhaal spannend.
Tegelijk heeft het verhaal meerdere lagen. Het gaat over vergankelijkheid, en over voortleven. De vrouw op wiens grond het schip wordt gevonden, heeft haar man verloren. Ze bezoekt Lees verder

Preek Goede Vrijdag 2022 ‘Het is volbracht!’

Tags

, ,

Gemeente van Jezus Christus,

[intro]
Goede Vrijdag is het vandaag. Een ernstige dag. Het is immers de dag dat Jezus stierf, dat hij vermoord werd aan het kruis. Stil kijken we in gedachten naar het kruis, en straks verlaten we de kerk in stilte. Tijdens de vespers in deze week brandde er elke avond een kaars minder. Ook in de dienst van gisteravond is er weer een gedoofd. En straks, aan het einde van deze dienst, zal ik zelfs de paaskaars uitblazen. Het laatste licht gaat uit! Het wordt donker als de dood.
Maar weet u wat ik merkte bij het voorbereiden van deze dienst? De apostel Johannes, wiens evangelie wij dit jaar lezen, zou het heel raar hebben gevonden wat wij doen. De paaskaars uitdoven. Droefheid en duisternis zoveel nadruk geven. Hij zou tegen ons zeggen: hebben jullie het dan niet begrepen? Dat Jezus stierf, is niet zijn einde, maar zijn verheerlijking. Het is niet over en uit, maar het is volbracht! Goede Vrijdag is een goede dag – daar naam zegt het al. Het licht gaat niet uit, het licht breekt door! Dat is wat Johannes zou zeggen, en wat zijn evangelie ons vertelt.
Zeker – als je kijkt naar de pijn, de martelingen, de bespotting, dan is dit een vreselijke dag voor ieder die van Jezus houdt. Goede Vrijdag zal nooit een uitbundige feestdag kunnen zijn. Maar Johannes kijkt dieper dan anderen, zoals we in eerdere preken al diverse malen merkten. Hij legt niet de nadruk op Jezus’ pijn of lijden, daar vertelt hij zelfs veel minder van dan andere evangeliën. Hij kijkt ook bij het kruis door de oppervlakte heen naar de diepte. En dan, Lees verder

Preek Johannes 18:1-12 ‘Jezus geeft zich gevangen’

Tags

, ,

Gemeente van Jezus Christus,

[intro: medelijden]
Soms zie je dingen waar je medelijden mee krijgt. Bijvoorbeeld als het op de tv weer eens over Oekraïne gaat, en je ziet een verzameling vluchtende mensen. Je stelt je voor hoe het zou zijn als jij daar liep, met je man aan het front en een onzekere toekomst voor jou en je kinderen. Maar vooral als je één mens goed in beeld krijgt: een meisje Met een beer in haar hand dat op een bed zit in een enorme opvanglocatie, met een grote tas naast zich. ‘Ach,’ denk je dan – het raakt je. Soms kan een beeld diep binnenkomen, of een verhaal. Dan denk ik aan de verhalen rond de toeslagenaffaire, als je hoort over het onrecht en de ellende die door onze overheid is aangericht. Boos kan ik daarvan worden, maar ook medelijden krijgen met mensen die daardoor getroffen zijn. Zeker als je één van hen persoonlijk zijn verhaal hoort doen, als het leed een gezicht krijgt – als je ziet hoe iemand voortijdig oude en zorgelijke trekken heeft gekregen.
Nu leven wij in de lijdenstijd. Dan krijgt onrecht, pijn en leed voor ons wel speciaal één gezicht: het gezicht van Jezus. Je ziet het voor je in gedachten als je de Bijbel leest, wat hem allemaal is aangedaan. Geslagen en bespot. Geboeid en gegeseld. Gekroond met een krans van scherpe doorns en uitgedost als een spotkoning. “Zie, de mens” – zegt stadhouder Pilatus, ofwel: kijk nu toch eens, wat een toonbeeld van ellende en vernedering. Jezus die lijdt – er zijn talloze afbeeldingen van Hem gemaakt zo. Dan zou je ook medelijden met hem krijgen. Medelijden met Jezus, die zo onrechtvaardig behandeld wordt, die zo’n wrede dood moet sterven. Of Lees verder

Preek Johannes 16:13-33 ‘Jezus gaat weg…’

Tags

, , , ,

Gemeente van Jezus Christus,

[ellende toen: Jezus weg]
Nu, in het Bijbelgedeelte dat we lazen, zitten de leerlingen van Jezus nog samen met hem aan de tafel. Maar denk je in hoe het twee dagen later met hen is! Jezus is weg. Vermoord. Verraden, dood en begraven. Wat moet dan je wereld instorten. Wat moet je dan vol pijn en vragen zitten! Jezus is er niet meer. Wat hebben ze nu nog te verwachten? Ze huiveren nog, als ze terugdenken aan wat er met hun Heer gebeurd is. Verraderlijk gevangen, in de boeien geslagen als een crimineel; oneerlijk veroordeeld – eigenlijk gewoon uit de weg geruimd. En dan ook nog op zo’n vreselijke manier: gekruisigd. Langzaam sterven onder grote pijn, en te schande hangen voor iedereen. Ze willen er niet meer aan denken. En nu, nu is hij er niet meer. weg! Ze zitten samen ergens in een huis, met de deur dicht. als ze elkaar aankijken zien ze elkaars vermoeide, getekende gezichten. 3 jaar lang hebben ze dag aan dag met hem opgetrokken, en nu is Jezus weg! Wat een gemis – ik denk te vergelijken met wat iemand voelt die een man of vrouw verloren heeft. Daarbij komt de angst. Ze luisteren of ze geen voetstappen horen in de straat, geen gerammel aan de deur. wat moeten ze nu? Waar moet het heen met hen? En niet alleen met hen! Waar moet het heen met Gods grote plan? is dat nu doodgelopen? Is de wereld verloren?
Ze hadden het nauwelijks zien aankomen. Ja, Jezus had gesproken over dat hij zou weggaan. Maar weggaan is toch iets anders dan vermoord worden? Nu is hij weg, nu is hun toekomst weg, nu is hun hoop weg. Petrus herinnert zich dat Jezus al deze dingen al eens genoemd had: verraden, verworpen, gedood. Toen had hij verontwaardigd geroepen: Heer, dat zal u zeker niet gebeuren! Had de Heer toch gelijk gehad. Maar wat heb je daaraan? Johannes denkt terug aan hun laatste avond samen. Nog maar twee dagen geleden – het lijkt een eeuwigheid! Had Jezus toen niet gezegd: nog even en jullie zullen we niet meer zien; maar kort daarna zien jullie me terug’. Hij wil zich er aan vasthouden ‘straks zien jullie me terug’. Het lijkt echter alsof het tussen zijn vingers door glipt. Lees verder

Preek ‘getuigen onder tegenstand en bijstand’ Joh 15 slot

Tags

, , , ,

Gemeente van Jezus Christus,

[intro: zwart-wit]
“denk niet zwart, denk niet wit, denk niet zwart-wit, maar denk in de kleur van je hart”. U kent het liedje misschien wel. Denk niet zwart-wit. Dat gebeurt maar al te vaak. Denk aan de politiek, waar de politieke tegenstanders zwart gemaakt worden. Denk aan allerlei discussies in de maatschappij, waar je polarisatie ziet. Wij tegen zij, waarbij die ander natuurlijk zwart is, en wij wit. Dat bevordert niet het begrip, het verwijdert mensen en groepen van elkaar. als die ander toch alleen maar slecht is, waarom zou je dan nog het gesprek aangaan?
Denk niet zwart-wit – een zinvolle oproep! Maar nu lazen we vandaag een stukje uit het Johannes evangelie waar bij uitstek in zwart-wit wordt gedacht. Twee groepen schildert hij, die een absolute tegenstelling vormen. De ‘wereld’ tussen aanhalingstekens, en degenen die bij Jezus horen, de christenen. Van de gelovigen is liefde het kenmerk, van de wereld is dat haat. De ene groep zijn vervolgers, de anderen zijn vervolgden. En ga zo maar door. Meer zwart-wit kun je het niet krijgen!
Zit de wereld echt zo in elkaar? kun je je afvragen. Een voorbeeld: overal om je heen zie je momenteel initiatieven om Oekraïners te helpen, zowel onder gelovigen als onder ongelovigen. Ja, ik ving zelfs geluiden op van ‘wij moeten als kerk ook iets doen, anders blijven we achter bij anderen’. Gelukkig is er naastenliefde, ook in de wereld zonder God. En helaas… er is soms zelfs haat onder kerkmensen. Meestal zijn dingen, en vooral mensen, niet zo zwart wit.
En toch… Er ís wel zwart en wit. Wij zijn in onze rustige bubbels vaak zo van het nuanceren, dat Lees verder

Preek Biddag 2022, ‘bidden als Daniël’

Tags

, ,

Gemeente van Jezus Christus,

[intro: onmisbaar]
Er is iets wat ik eigenlijk altijd bij me heb, maar hier op de kansel niet. Iets dat ik overal mee naar toe neem. Is dat altijd in mijn zak zit, en met mij meereist. Het is… niet in mijn portemonnee, maar mijn telefoon. Een wonderbaarlijk ding is het, zo’n smartphone. Ik kan ermee appen naar familie en vrienden, ik kan het nieuws checken, muziek luisteren, zien wat voor weer het wordt, en hij kan de weg wijzen als ik een autorit maak. O ja, en je kunt er mee bellen.
De afgelopen 10 jaar ben niet alleen ik, maar zijn we bijna allemaal steeds meer gaan doen op onze telefoon. Bankzaken regelen, mailen, foto’s maken, de tienrittenkaart afstrepen op de pont naar Gorkum… en zo wordt je leven steeds afhankelijker van een goed werkende telefoon.
Op een hogeschool werd eens een experiment gedaan. De onderzoeker vroeg aan studenten of ze wilden meedoen aan een onderzoek, en daarvoor een maand lang hun smartphone wilden wegdoen. De reacties waren veelzeggend. Een studente zei: Dat is net zoiets als vragen of ik een maand niet eet. Een ander zei: dan kan ik net zo goed een maand in een grot gaan zitten! En dan waren er nog alle praktische bezwaren rond digitale lesroosters, afspraken, codes die je soms nodig hebt, en ga maar door… Nee, de animo om mee te doen aan dit onderzoek was niet overweldigend.
Een telefoon blijkt onmisbaar. Je zorgt dat dat je hem altijd bij je hebt, en dat je hem voldoende oplaadt. Onlangs had ik mijn telefoon ergens laten liggen, en ik kon dus meteen bij thuiskomst weer het hele eind terugrijden… Want ja, je bent afhankelijk van dat ding. Zonder telefoon leven is ondenkbaar voor velen.

[gebed voor Daniel onontbeerlijk]
Uit de Bijbel horen we het verhaal van Daniël in de leeuwenkuil. Het is een bekend verhaal, dat in geen kinderBijbel ontbreekt en tot de verbeelding spreekt. Tegelijk Lees verder