Gemeente van Jezus Christus,
[intro: het leven een pelgrimstocht]
Net als vanmorgen lazen we uit de Bijbel Psalm 84. En ik zei vanmorgen al: psalm 84 is een pelgrimslied. Iemand is op weg naar de tempel in Jeruzalem, en zingt zijn verlangen uit. Er zijn wel meer van zulke psalmen, bijvoorbeeld 122 ‘wij staan/ gereed om naar Gods huis te gaan’. Of ook psalm 63, waar we zonet uit zongen. ‘Hier in een land waar niets wil groeien/ blijft het verlangen in mij gloeien:/ wat zou ik graag dichtbij u zijn./ Heer, in uw tempel…’
Maar wij leven nu. En de tempel in Jeruzalem is er allang niet meer. Wat heeft zo’n psalm ons dan te zeggen? Toch heel veel! Vanouds is het leven van een gelovige gezien als een pelgrimsreis, een reis net als de dichter maakte, maar dan figuurlijk. Wie gelooft, gaat verlangend op weg door het leven, uitziend naar het einddoel: God ontmoeten in zijn heerlijkheid. Het hemelse Jeruzalem, de nieuwe hemel en aarde waar God bij de mensen woont. Zo kunnen de woorden uit de oude psalm ook op ons slaan. Mensen onderweg naar God, over de wegen van het leven.
Heb je jezelf weleens zo gezien? Als iemand op pelgrimstocht, op reis naar Gods Vaderhuis? Niet hier thuis, maar een mens onderweg. Soms gaande door dorre dalen, maar ook oases ontmoetend. Het Heilig Avondmaal, dat we vandaag vierden, zou je kunnen zien als zo’n oase onderweg. Een plek tijdens je toch om op krachten te komen. Om daarna weer verder te gaan, op weg naar het nieuwe Jeruzalem, om daar voor altijd te blijven.
[misvatting: hier dor, straks mooi]
Ik moest denken aan het bekende boek ‘de Christenreis’ van John Bunyan. In het Engels heet het ‘the Pilgrim’s Progress’. Ik denk aan vele liederen. ‘Jezus ga ons voor, deze wereld door’. Zijn wij ook zulke pelgrims? Voelen wij ons soms niet veel te veel thuis hier? Verlangen we dicht bij Hém te zijn, Hem te ontmoeten?
Maar nu is er wel één grote misvatting mogelijk, Lees verder
