Gemeente van Jezus Christus,

[intro: te bekend]
Toen wij hier net in Beekbergen waren komen wonen, kwamen er regelmatig familieleden voor de eerste keer bij ons op bezoek. En dan zeiden ze vaak: wat is het hier mooi! Vooral als ze uit de richting van Arnhem kwamen, van de A50, en dan de afrit namen ‘Hoenderloo/Beekbergen’, en via de Arnhemseweg hierheen reden. “Wat mooi”, zeiden ze, “zo die kaarsrechte weg die eerst naar beneden gaat en dan omhoog, met zo’n uitzicht naar voren. En dan die bossen aan de zijkant – het lijkt wel buitenland!”. Toen ik daar zelf voor de eerste keer reed, dacht ik net zoiets. Maar nu woon ik er een tijdje, dan heb je die weg al 100 keer gereden; dan zie je het eigenlijk niet meer. Of je ziet het wel, maar je raakt in elk geval niet meer zo onder de indruk.
Soms, als iets bekend is, dan zie je het bijzondere ervan niet meer. Even een voorbeeld op een heel ander gebied. Misschien heb je een heel gewoon gezinnetje voor je gevoel. Niets bijzonders. Maar dan komt er een keer iemand logeren. Iemand uit een gezin waar bijvoorbeeld de vader meestal afwezig is, waar vaak harde woorden vallen, waar het allemaal niet loopt en geldproblemen zijn. Als zo iemand logeert bij jouw ‘gewone’ gezinnetje tussen aanhalingstekens, dat ziet ze daar iets bijzonders. Hoe een gezin ook kan zijn: met rust en respect, en nog veel belangrijker, met warmte en liefde onderling. Wat bijzonder dat mensen zó samenleven! Maar zelf besef je het vaak nauwelijks, hoe bevoorrecht je bent als deel van zo’n gezin.
Soms, als iets bekend is, dan zie je het bijzondere ervan niet meer. Zou het ook zo kunnen werken bij wat Jezus deed Lees verder →

[Vooraf]

Kerntekst is Johannes 11 vers 7., waar Jezus zegt ‘laten we teruggaan naar Judea’.Of zoals andere vertalingen zeggen ‘laten we weer naar Judea gaan’. Ik heb de preek verdeeld in drie punten:
‘Laten we weer naar Judea gaan’
– Allereerst de omstandigheden waarin Jezus dit zegt
– Dan de toewijding die eruit spreekt
– En ten slotte het doel waarmee Jezus gaat

 
Gemeente van Jezus Christus,

[De omstandigheden toen]
“laten we weer naar Judea gaan” zegt Jezus tegen zijn leerlingen. OK, dat klinkt als een nogal neutraal bericht. Ongeveer als: laten we vanmiddag naar het bos gaan – daar is het mooi weer voor vandaag. Of: laten we binnenkort een keer naar oma gaan. “Laten we weer naar Judea gaan”, zegt Jezus. Maar als je de omstandigheden bekijkt, klinken deze woorden ineens heel anders. Er zit dreiging en dood in de lucht. Dit is maar niet zomaar een voorstel voor verplaatsing. Aan het einde van het vorige hoofdstuk is te lezen dat Jezus met de dood bedreigd werd in Jeruzalem, in de hoofdstad van Judea. Omstanders hadden al stenen opgeraapt om Hem te stenigen, ter plekke te vermoorden dus. Zijn claim dat Hij van God komt, konden ze niet hebben. Godslastering – dood moet die man! Jezus was ontkomen, maar veiligheidshalve was hij naar de andere kant van de Jordaan gegaan… En nu teruggaan? “Heer, ze willen u stenigen” roepen de leerlingen wanhopig. U gaat uw dood tegemoet!
In dit stuk van het Johannes-evangelie, komt de dood nogal eens voor. Voorafgaand, hier, maar ook aan het slot hogepriester Kajafas “het is beter dat één man sterft voor het volk”… Geen wonder dat Thomas zegt “laten we ook maar gaan, om met Hem te sterven”. Grafstemming bij de leerlingen.
Maar vergeet ook niet alles rond Lazarus, die ziek is en sterft. Lazarus, de vriend van Jezus,de broer van Maria en Martha. De twee zussen sturen een bericht “Heer, uw vriend is ziek” – met daarin opgesloten natuurlijk de vraag: Heer, kom om hem te genezen! Maar Jezus komt niet. Hij had gezegd, en de bode had het ongetwijfeld tegen Maria en Martha verteld “deze ziekte is niet tot de dood”. Maar Lazarus sterft wél. En Jezus is nergens. Pas als Lazarus dood is en begraven, zegt Jezus “kom, laten we naar Judea gaan”. Naar een dode en zijn rouwende zussen… Naar een gebied waar zijn eigen dood wacht. Wat een sombere stemming, wat voor schaduwen overal!

[De omstandigheden nu]
In wat voor stemming verkeert u eigenlijk momenteel? Of jij?

Lees verder →