Tags
Gemeente van Jezus Christus,
[intro]
‘Vreugde als levensstijl’ – dat is het thema voor het komende seizoen. Maar hoe moet je dat voor je zien?

Door sommige mensen wordt geloof juist als iets zwaars en sombers gezien. Bij christelijke mensen denken ze aan stemmige kleren, ernstige gezichten, sociale controle, ge- en verboden. Het moet gezegd worden, soms hebben kerken of kerkmensen ook genoeg aanleiding gegeven om zo te denken. Sommige mensen hier zullen misschien denken aan hun familie of aan hun eigen jeugd. Anderen kennen de boeken van Maarten ‘t Hart of Jan Siebelink, die zo’n manier van geloven in het extreme trekken. Zwaar en somber. En enorm contrast met de Bijbelwoorden voor vandaag: “Laat de Heer uw vreugde blijven. Ik zeg het nogmaals: wees altijd verheugd!”
Er zijn ook christenen die aan het andere uiterste hangen. Mensen die altijd opgewekt zijn en blij in de Heer, tot op het irritante af. ‘Wees altijd verheugd’, zegt de Bijbel toch? Maar als het een maniertje wordt, onoprecht, dan stoot het eerder af dan dat het aantrekt. Rikkert Zuiderveld dichtte eens over een TV-dominee ‘zijn glimlach staat zó stralend op zijn gezicht bevroren/ het lijkt wel of zijn tanden ook al weder zijn geboren’. Altijd maar luide lofliederen wordt op den duur doodvermoeiend. Wordt zo geloven geen schijnwereld, geen bubbel om aan het echte leven te ontsnappen?
Paulus houdt ons vanmorgen voor: “Laat de Heer uw vreugde blijven. Ik zeg het nogmaals: wees altijd verheugd!” Maar hoe dan? Wat bedoelt hij, en hoe kunnen wij zo worden? Moeten we misschien een middenweg zoeken: geen somber zwartekousengeloof, en ook geen opgelegde vrolijkheid? Iets er tussenin? Matige vreugde, zeg maar? Nee, dat in elk geval niet! Matige vreugde is geen vreugde. Blijdschap is juist iets dat dóórbreekt, zich niet laat tegenhouden. We moeten Lees verder
Ze vulden het hele bord. Blijkbaar had iemand er flink geld in gestoken om dit onder de aandacht te brengen van de duizenden auto’s die daar dagelijks langsreden. Die iemand wilde de kern van het christelijk geloof overbrengen, dat was duidelijk. Maar of dat altijd werkte? Er reden twee jonge mensen voorbij zonder enige geloofsachtergrond. En degene achter het stuur zei tegen de andere: ‘Jezus redt’ – waarvan dan? En ze reden schouderophalend verder. Was de tekst op het billboard misschien een beetje te kort en kernachtig? 



