Tags
Gemeente van Jezus Christus,
[intro n.a.v. kindermoment]
Vele schilderijen en tekeningen zijn ervan gemaakt. Absalom die daar aan een boom hangt, zijn lange haar, zijn trots verstrikt In de takken. Hulpeloos tussen hemel en aarde. Generaal joab komt er al aan, de aanvoerder van Davids soldaten, en hij neemt zijn kans waar. Aanvoerder uitgeschakeld is oorlog gewonnen, immers? Absalom komt niet om in een strijdbaar gevecht, maar hij wordt smadelijk doodgeslagen door een aantal wapendragers. Zijn lichaam wordt in een kuil geworpen. De strijd is beslist.
Ik zei zojuist al tegen de kinderen: dit verhaal heeft een hoog gehalte van ‘net goed’. IJdelheid die de ondergang wordt van deze arrogante opstandeling. Had Absalom maar eerder naar de kapsalon moeten gaan. En laat het duidelijk wezen: Absalom was een meedogenloze man. Listig, ik-gericht, terwijl hij de Mensen onze vinger wikkelde met zijn knappe uiterlijk en vriendelijk gepraat. Zijn eerste zorg op dit moment was om zijn vader te doden…
Ja, net goed, als Absalom zo aan zijn eind komt! Hij verdient kwaad, want hij doet kwaad. Maar… wat als je zijn vader bent? Als je kind zo omkomt? Of wat als je gewoon door de Bijbelwoorden heen de tragiek voelt van het hele gebeuren?
