Preek ‘Hoe verbind je zondag en maandag? Jezus volgen, elke dag’

Tags

, , , ,

Gemeente van Jezus Christus,

[intro met plaatje]


Ik heb hier een plaatje, je ziet het op de beamer, dat plaatje is de voorkant van een boek. “Help, het is weer maandag!” heet het. Ondertitel: ‘over christen zijn op je werk’ – dat waar we net ook al iets van hoorden in die twee interviewtjes. Dit plaatje geeft treffend iets weer van een probleem dat er blijkbaar kan zijn. Een kloof tussen de zondag en de maandag. Een kloof tussen de kerk en het kantoor, of je werk in de zorg, of je opleiding – wat het ook maar is dat je door de weeks doet. De man op het plaatje heeft dan gelukkig nog het voordeel dat hij bij allebei hetzelfde pak aan aanhouden…
Ik denk dat velen van ons ons bij die kloof heel goed iets kunnen voorstellen. Want inderdaad lijken het soms gescheiden werelden. Kerk en werk, zondag en maandag. Zondag, kerk – dat is je richten op God, bidden en Bijbellezen. De geestelijke dingen. En maandag: dat is de hectiek van je zaak of je baan of je opleiding. Druk bezig zijn met aardse dingen, presteren, deadlines… Heeft dat nog iets met elkaar te maken?
De kloof die we soms ervaren tussen zondag en maandag, heeft alles te maken met een scheiding die we onbewust maken tussen wat “geestelijk” is, en wat “werelds” is, zoals we dat noemen. Dat zit diep in onze cultuur. Dan kun je die kloof ook op één dag hebben: ’s morgens vroeg bidden en een stukje uit de Bijbel lezen – dat is geestelijk; en dan je in je werk storten, dat is werelds, aards – iets anders. Een scheiding tussen geestelijk en wereldlijk. Daar kan ook het idee bijhoren dat het “geestelijke” iets is van een hogere rang. Dat bijvoorbeeld als je dominee bent, dat dat niet alleen anders, maar ook béter is dan wanneer je bouwvakker bent. De dominee aan de goede kant van de kloof, en de meeste anderen moeten helaas heen en weer springen. Alsof het ideaal is om altijd bij de kerk te zijn, altijd bezig met de geestelijke dingen Lees verder

Preek Dankdag 2025 ‘Zing voor de Schepper die zorgt’ – bij psalm 147

Tags

, , ,

Gemeente van Jezus Christus,

[intro: dankjewel vs. danklied]
Als kind heb je het ongetwijfeld geleerd: dankjewel zeggen. Je bent met je moeder bij de slager, en de slager vraagt of jij een plakje worst wilt. Ja, natuurlijk. Dus de slager snijdt een plakje leverworst af en geef dat aan je. Lekker! Je wilt het net in je mond stoppen, en dan hoor je de stem van je moeder: “en wat zeg je dan?” Oh ja… ‘Dankjewel!’ Want zo hoort het. Bedanken als je iets krijgt: bij de slager, of als je ergens op visite bent, of waar dan ook. Dankjewel zeggen!
Nu is het vandaag dankdag. Een dag die is ingesteld door de kerk, zodat we niet vergeten God te bedanken. Te bedanken voor alles wat we van Hem krijgen. Maar werkt het in het geloof dan net zo als bij de slager: netjes dankjewel zeggen omdat dat nu eenmaal zo hoort? Is dankbaarheid een aangeleerde plicht?
De psalm die we zojuist lazen leert ons wel iets anders. Het is een lied van dankbaarheid, zeker! Maar deze psalm roept niet op om netjes dankjewel te zeggen. De psalmdichter roept op tot… zingen! En dat is iets heel anders. Iets veel mooiers en iets veel diepers.


Ik denk dat we het verschil wel voelen, tussen een bedankje en een danklíed. Als iemand mij iets aangeeft, dan zeg ik dankjewel zonder er zelfs maar over na te denken – want zo ben ik opgevoed. Maar als je gaat zingen, dan is er een snaar geraakt. Dat doe je niet zomaar! Daar zit gevoel in. De psalm zelf zegt het zo: “hoe góed is het te zingen voor onze God, hoe héérlijk hem onze lof te brengen!” Heerlijk – proef je dat woord. Lieflijk, staat er letterlijk. Zingen voor God is iets moois. Hem zó bedanken voor de goede dingen die Hij geeft. Niet met een ‘dankjewel’, maar met een welgemeend loflied. Daar gaan we het vanavond over hebben. Lees verder

Salomo’s wijsheid: Stemadvies vanuit de Bijbel – preek n.a.v. 1 Koningen 3:16-28

Tags

, , , ,

Gemeente van Jezus Christus,

[Intro]
Het zal niemand ontgaan zijn: de verkiezingen komen eraan. Je kunt geen televisie aanzetten of je ziet wel een lijsttrekker, Je kunt geen krant openslaan of je ziet een of andere peiling. Zelfs in het Jeugdjournaal gaat het erover. Woensdag mag er gestemd worden voor de Tweede Kamer, er gaat een nieuwe regering komen.
En ja dan mag je dus kiezen, als je tenminste boven de 18 bent. En wat moet je dan kiezen? Wie? Er is nogal wat keuze uit partijen, met de meest uiteenlopende standpunten. Wat is goed voor ons land? Wie vertrouw je? En… Kun je er vanuit geloof ook nog iets over zeggen? Geeft de Bijbel ons misschien stemadviezen?
Ik ben als predikant in mijn opleiding danig gewaarschuwd: pas op met politiek op de kansel! Ik zal oppassen… Maar ik denk dat het Bijbelgedeelte dat we zojuist lazen, wel enkele lijnen aanreikt die we naar vandaag kunnen doortrekken. Het gaat over Salomo, de wijze koning. Ik had eerlijk gezegd dit Bijbelgedeelte uitgekozen voor vandaag vóórdat ik me realiseerde dat het juist de zondag voor de verkiezingen is. Maar het komt wel heel goed uit! Hebben we in ons gepolariseerde Nederland, dat voor allerlei uitdagingen staat, niet schreeuwend behoefte aan wijze leiders – leiders zoals Salomo? Ik wil vanmorgen uit het Bijbelgedeelte drie dingen uitlichten om mee te nemen. Dingen om over te denken als je van de week naar het stemhokje mag gaan. En als je niet mag stemmen, bijvoorbeeld omdat je pas 7 of 17 bent: het zijn dingen die we allemáál nodig hebben, en niet alleen op de verkiezingsdag.

Lees verder

Preek ‘christen en crematie’

Tags

, , , , ,

Uit de Bijbel is gelezen 1 Korinthe 15:3-8, 35-44a ‘de opstanding van het lichaam’

Gemeente van Jezus Christus,

[intro]250
ik wil u vanavond eens meenemen naar Nepal, het land waar een oom en tante van mij ontwikkelingswerk deden. Het is prachtig om te zien hoe God daar gewerkt heeft. Een halve eeuw geleden waren er nog maar weinig christenen in Nepal, tegenwoordig zijn het er een paar honderdduizend! En hun aantal groeit nog steeds.
Maar deze mensen lopen wel tegen allerlei problemen op in een land dat grotendeels hindoeïstisch is. Neem het geval van de grootvader van Anil. Hij overleed, en naar Nepalees gebruik is de uitvaart liefst nog dezelfde dag. Alleen waar? Als ze hindoe waren geweest was het duidelijk: dan hadden ze de oude man naar de plaatselijke tempel gebracht waar zijn lichaam verbrand zou worden. Maar nu is deze familie christelijk. En daarom willen ze hun doden begraven. Echter… er zijn bijna geen begraafplaatsen in Nepal. De overheid wil er geen grond voor aanwijzen; en als iemand een eigen stukje grond beschikbaar stelt, protesteren de omwonenden hevig. Waar moet Anils familie nu hun grootvader begraven? Uiteindelijk hebben ze maar een bestelbusje gehuurd, en zijn ze met het lichaam naar zuid-Nepal gereden, waar een kerk is met een eigen begraafplaats…


Zulke dingen gebeuren dagelijks in Nepal. In de politiek is dit één van de belangrijkste eisen van de christenminderheid: begraafplaatsen! Want voor hen is het glashelder: hindoes verbranden hun doden, maar een christen moet begraven worden. Al is dat nog zo lastig te realiseren. Begraven hóórt bij hun nieuwe geloof. Want zij geloven niet in reïncarnatie, zoals hun buren, maar in de opstanding. En daarom doen ze grote moeite om te kúnnen begraven. Riskeren ze ruzie met dorpsgenoten, of gaan ze desnoods een busje huren.

[crematie rukt op]350
Zo is het in Nepal. In Nederland is de situatie wel anders. Hier neemt het aantal begrafenissen jaarlijks af en de crematies toe. Vroeger, een generatie geleden, was de lijn nog helder: wie christelijk was werd begraven. Maar tegenwoordig neemt ook onder christenen het aantal crematies duidelijk toe. Hoe moet je daar over denken? Dat is het onderwerp waar we vanavond bij stilstaan! Lees verder

Overdenking bij zangdienst ‘Thuiskomen’

Tags

, ,

Uit be Bijbel wordt gelezen: Johannes 14:1-3 en Hebreeën 11:13-16

[Introductie van het thema]
Een maand geleden was hier ook een zangdienst. Die mocht ik ook leiden. Het thema van de dienst toen was “op weg”. Over hoe het leven van het geloof een pelgrimstocht is over de aarde. Een tocht soms ook door de woestijn.
Vanavond is het thema “thuiskomen”. En dat is het logische vervolg. Want die tocht door het leven, die tocht van het geloof die gaat ergens naartoe. Eens, dan kom je aan. Dan kom je thuis. De Bijbel spreekt daarover in verschillende beelden. Het Huis van de vader. Maar ook de stad van God. En ook het vaderland. Ja, zelfs een nieuwe wereld – een nieuwe hemel en aarde. Daar zou ik van alles over kunnen zeggen. Maar vanavond valt de nadruk op één ding: thuiskomen. Thuiskomen bij God. Een einde aan alle strijd. Een toekomst vol van hoop. –> dit lied zingen


[Overdenking deel 1 ‘heimwee naar huis’]
Gemeente van Christus,

ik hoorde eens van hem vrouw die voor het eerst op vakantie ging. Het was op aandringen van haar man en kinderen, van haar zelf hoefde het niet zo. Ze was tevreden op haar eigen plekje, gewoon thuis. Maar nu gingen ze op vakantie. Niet ver weg, gewoon een week naar een hotel aan de kust. De kinderen vermaakten zich aan het strand, maar hun moeder niet. Ze voelde zich doodongelukkig, op een overvol strand, en ’s nachts in een onbekend bed. Ze had heimwee. Heimwee, zo erg dat ze bijna niet kon eten. Zo erg, dat ze ’s nachts lag te huilen. Heimwee. Uiteindelijk ging ze naar een paar dagen terug met de trein, terwijl de rest van het gezin nog bleef.
De ene mens heeft er veel last van, een ander juist niet. Maar je kunt heimwee hebben, heimwee naar je eigen huis en woonplaats. Verlangen naar die vertrouwde plek. Maar… kun je ook heimwee hebben naar een plek waar je nog nooit bent geweest? Ik zou zeggen van niet.
En toch… in geloof kan dat wel. Heimwee naar huis, naar het hemelse huis waar Jezus van sprak. Daar waar je nooit geweest bent, maar waar je toch graag wilt zijn. Dan kan. Misschien zijn er vanavond wel mensen die het herkennen! Lees verder

Preek ‘verdriet door verbondenheid’, Israëlzondag 2025

Tags

, , ,

Uit de Bijbel is gelezen: Romeinen 3:1-4, 9:1-5, 10:1-4,11-13

Gemeente van Jezus Christus,

[Intro: onopgeefbaar verbonden]
nieuwsberichten over Israël en Gaza, over Joden en Palestijnen bereiken ons dagelijks. Om maar dicht bij te beginnen, in Nederland: van de week nog meer dan 200 arrestaties in Den Haag bij een pro-Palestijnse demonstratie. Eén dag eerder, op grote verzoendag, de heiligste dag voor Joden, een aanslag in Manchester, Engeland, op mensen bij een synagoge. Twee doden. Dan nog het bericht deze week dat de staat Israël een vloot schepen tegenhield en mensen gevangen nam die hulpgoederen wilden brengen naar Gaza. Sinds de afschuwelijke aanval van Hamas, morgen precies twee jaar geleden, zijn we werkelijk overspoeld met berichten en beelden. Eerst van de gruweldaden op dat festival, toen Hamas toesloeg, maar daarna meer en meer van wat er in Gaza gebeurt. Platgewalste wijken, mensen in de rij van voedsel, hoge aantallen doden. Dat het leven voor de meeste mensen in de Gazastrook haast zonder uitzicht is, lijkt mij wel duidelijk. Nu een vredesplan van Trump en Netanyahu, maar wat het brengen zal?
Ja, ik begin bewust bij de actualiteit. Midden tussen dit alles hebben wij vandaag Israëlzondag. Want, zo staat in de kerkorde van onze protestantse kerk, als christenen zijn we “onopgeefbaar verbonden” met het volk Israël. Wat moet je daarmee? Even meteen maar helder: onopgeefbaar verbonden met het VOLK Israël, niet met de huidige staat Israël. En al helemaal niet met de regering-Netanyahu of zo. Maar als christen ben je blijkbaar verbonden met het volk Israël – en dat is een ingewikkelde uitspraak. Verbondenheid met die Joodse mensen in Manchester, getroffen door een aanslag op grote verzoendag, dat is niet ingewikkeld. Die zijn slachtoffer. Zo is ons denken over Israël diep gevormd, ik zei er net al iets over in het kindermoment: Israël, het onderdrukte, belaagde, machteloze volk van God, de eeuwen door. Maar wat als die bril niet past? als Israël (de staat dan) juist sterk is, en fors voor zichzelf vecht? Lees verder

Preek Startzondag 2025: Hoe word je een leerling van Jezus?

Tags

, , ,

Uit de Bijbel is gelezen Mattheüs 4:17-5:10

Gemeente van Jezus Christus,

[intro: leerling/gezel/meester]
in de Middeleeuwen had je in Nederland en overal in Europa de gilden. Als je bijvoorbeeld meubelmaker wilde worden, kon je niet zomaar een bordje in je tuin zetten ‘ik maak meubels’. Wilde je meubelmaker worden, dan moest je je aansluiten bij het gilde van de meubelmakers. Net zoals er een gilde was van de leerbewerkers, van de slagers, enzovoorts.
Maar ook als je je aansloot bij zo’n gilde, kon je niet meteen meubelmaker worden. Nee, je moest een opleiding doen. En die opleiding bestond niet uit boeken lezen – de meeste mensen konden niet eens lezen in de middeleeuwen! Je leerde het vak in de praktijk. Je begon als leerling bij een meester in het meubel maken. Je moest de houtkrullen opvegen, kleine klusjes doen, en intussen zag je hoe de meestermeubelmaker te werk ging. Je hoorde hem praten over opdrachten en ontwerpen, zag hem bezig, en zo kreeg je een idee van wat het inhoudt om meubelmaker te zijn.

Na een paar jaar mocht je van leerling promoveren tot gezel. Zelf meewerken, nog meer naast de meester staan. En dan, vroeg of laat, werd je zelf meester en lid van het gilde. Dán pas mocht je een bordje ophangen ‘meubelmaker’. Meester zijn, omdat je eerst leerling was geweest!
Ons thema dit jaar is ‘leerlingen van Jezus’. Maar ‘leerling’, daarbij moet je niet denken aan een klaaslokaal. Bij ‘leren’ moet je niet denken aan boeken en een tentamen. Nee, leren een christen te zijn, dat doe je bij een meester, net als vroeger in de gilden. Dat doe je bij dé Meester. Bij Jezus. Wij mogen, wij moeten allemaal in de leer bij de Heer. Om zo de daden en gedachten te leren die passen bij Gods koninkrijk. Om zo zelf uiteindelijk ook bezig te gaan voor God. Leerlingen van Jezus – dat is ons jaarthema! Lees verder

Overdenking zangdienst ‘Op Weg!’

Tags

, ,

Uit de Bijbel wordt gelezen Exodus 12:40-41, 13:17-18,20-22, 15:22-27

[intro: neerzetten thema]
Het thema voor de zangdienst van vanavond is ‘Op weg’. Misschien bent u of ben jij nog niet zo lang terug van vakantie, net weer thuis – of misschien voelt het al wel lang geleden. Maar hoe dat ook is, vanavond horen we ‘op weg!’. Niet letterlijk op vakantie of andere reis, maar figuurlijk ditmaal. Want geloof is een weg. De eerste christenen werden wel mensen van de Weg genoemd.
Leven in geloof, dat is onderweg zijn.


Volgende maand is er weer een zangdienst hier in de kerk. Daarvoor heb ik als thema uitgekozen “thuiskomen!”. Thuiskomen bij God. Maar… om thuis te komen, moet je eerst wel op weg zijn gegaan. En daar gaat het dus vandaag eerst over. Tweelingzangdiensten: “op weg” en “thuiskomen”. Volgende keer het troostende van thuiskomen, maar vandaag: de aansporing voor onderweg.
“Op weg!” – dat kan allerlei vragen oproepen. Waarvandaan vertrek je? Hoe ga je dan op reis? Waar ben je heen op weg, en wat kun je onderweg tegenkomen? Daar gaan we het straks verder over hebben. “Op weg!” dat is het thema vanavond.
Daar gaan we nu ook van zingen, uit psalm 25:2,6 “Here, maak mij uw wegen bekend” en vers 6: God zal een mens “leren hoe hij wandelen moet” Lees verder

Preek ‘nodig de minsten aan je tafel’ n.a.v. Lukas 14:12-14

Tags

, , ,

Gemeente van Jezus Christus,

[intro]
Op deze Avondmaalszondag luisteren we voor de tweede keer naar hetzelfde Bijbelgedeelte, woorden uit Lukas 14. Vanmorgen stonden we vooral stil bij vers 7 t/m 11, we hoorden over wie God nodigt aan zijn tafel. Vanavond horen we over wie wíj kunnen uitnodigen aan onze eigen tafel. Want die hebben alles met elkaar te maken!


Centraal staat vanavond het vervolg, de woorden van Jezus in vers 12 t/m 14: “Wanneer u een maaltijd aanbiedt of een feestmaal geeft, vraag dan niet uw vrienden, uw broers, uw verwanten of uw rijke buren. Want zij zullen op hun beurt u uitnodigen, en zo doen zij iets voor u terug. Maar wanneer u een feestmaal geeft, nodig dan armen, kreupelen, verlamden en blinden uit. Dan zult u gelukkig zijn, juist omdat zij niets kunnen terugdoen. Want u zult ervoor worden beloond bij de opstanding van de rechtvaardigen.”

[context]
We hoorden er vanmorgen al iets van, hoe Lees verder

Korte preek bij Heilig Avondmaal: ‘neem de laagste plaats’

Tags

, ,

Uit de Bijbel is gelezen: Lukas 14: 1-24

Gemeente van Jezus Christus,

[intro]
ik las een oud verhaal over koningin Wilhelmina. Het was in de tijd van de Boerenoorlogen in Zuid-Afrika, net na 1900. Op zoek naar steun was de Zuid-Afrikaanse president Paul Kruger naar Europa gekomen. Hij wordt door de jonge koningin Wilhelmina op haar paleis ontvangen, en daar wordt hem een staatsdiner aangeboden. Er is een rijk gedekte tafel, met tafelkleden van wit damast, een maaltijd met vele gangen, en een heel rijtje vorken en messen links en rechts naast het bord. Dat waren ze bij de zuid-afrikaanse Boeren niet gewend!

Bij elk bord staat ook een zilveren kommetje met water. Een vingerkommetje, om je vingers in schoon te maken. Maar de bezoeker kende zo’n ding niet. En wat gebeurt er? Hij ziet het vingerkommetje aan voor een drinkbekertje aan en zet het aan de mond. De hoge gasten aan het diner toonden zich diep geschokt over dit vergrijp tegen de etiquette. De lakeien wierpen elkaar veelbetekenende blikken toe en grinnikten hoorbaar. Maar wat deed koningin Wilhelmina? Ze pakte eveneens haar vingerkommetje op en proostte ermee op haar gast. Het werd ineens doodstil – en alle andere gasten volgden snel het voorbeeld van de koningin.
Het kan ongemakkelijke situaties opleveren, als je in hogere kringen ontvangen wordt dan je gewend bent. Je kunt je verlegen voelen – pas ik hier wel? Gelukkig als er dan een gastheer of gastvrouw is die je op je gemak stelt!

[Jezus ziet hoe mensen de hoogste plek opzoeken]
Jezus is ook uitgenodigd bij een maaltijd. Lees verder