Uit de Bijbel is gelezen: Johannes 15:9-17 ‘het gebod van de liefde’, en 1 Korinthe 13:1-8a,13 ‘zonder liefde is alles leeg’

Gemeente van Jezus Christus,

[intro]
bent u een optimist of een pessimist? Sommige mensen zijn van zichzelf positief ingesteld. Is er een probleem, dan vertrouwen ze vast dat er een oplossing komt. Lopen dingen mis, dan zien ze toch de zonzijde. Optimisten, de mensen van het halfvolle glas. Je kunt datzelfde glas ook half leeg noemen, natuurlijk, en dat doet naar het schijnt een pessimist. Iemand die de neiging heeft om juist de problemen en negatieve dingen te zien, de hobbels en obstakels.
Optimisten worden meestal meer gewaardeerd dan iemand die pessimistisch is. Alleen, de vraag is: wie heeft er eigenlijk gelijk? Is de wereld zonnig en komt alles goed, of is de wereld een donkere plek vol dingen die fout kunnen gaan? Er zei eens iemand “een optimist… is een realist… die zich vergist”. Drie keer raden wat hij zelf was!
Nu legt vanavond de catechismus ons de vraag voor ‘waaruit kent u uw ellende?’. Of die ellende er is, wordt niet eens gevraagd, dat wordt als vanzelfsprekend aangenomen. En iets verderop wordt ons in de mond gelegd ‘ik ben van nature geneigd God en mijn naaste te haten’. Optimist of pessimist, de schrijver van deze woorden? Lees verder →

Uit de Bijbel is gelezen: Hooglied 2:10-17 en Romeinen 8:31-39

Gemeente van Jezus Christus,

[intro: wat is je troost]
we beginnen weer met luisteren naar de geloofsleer aan de hand van de Heidelbergse catechismus. Zojuist hoorden we de eerste vraag en het eerste antwoord. Dan valt meteen op dat geloofsleer, weten wat je gelooft, niet alleen maar iets is voor je hoofd, als het goed is. De Bijbel vertelt geen theorie, maar evangelie. Een goede boodschap voor héél je bestaan. Een boodschap die houvast geeft. En dát is het ook waar de catechismus naar vraagt. Wat is uw troost – bedoeld is uw houvast? Wat is eigenlijk je basis in het leven? Dat is nu niet een vraag die je elke dag krijgt!
Stel je voor dat je iemand tegenkomt op straat. Hij staat stil, hij kijkt je diep in de ogen, en hij vraagt: mevrouw, meneer, wat is uw houvast in het leven? [stil]. Ik kan me voorstellen dat u dat een vreemde vraag vindt. Misschien wel een irritante vraag. Misschien word je er wel onrustig van! Vooral omdat de vraag zo persoonlijk gesteld wordt. Niet van: wat is de basis voor een gelukkig leven? – in het algemeen. Nee: wat is úw, wat is jóuw troost, je houvast? Héb je zo’n houvast in het leven? Het is alsof de opstellers van de catechismus vanavond door de kerk lopen, en u één voor één aanspreken: wat is úw enige troost? En de uwe? En zo door, alle banken langs. Lees verder →