Ook een dominee moet met zijn tijd meegaan! Sinds kort heb ik een eigen website (deze dus). Want ja, wie mensen wil bereiken moet met zijn tijd meegaan. En bij onze tijd tijd hoort het internet, dat is zeker. Wellicht staat bij ouderen ‘www’ nog voor ‘Wondere Wereld van het Web’, maar voor mensen van mijn generatie en daaronder is internet een onmisbaar onderdeel van het bestaan. Online zijn is voor velen net zo vanzelfsprekend als ademen of praten.
Maar moet je hier eigenlijk wel in mee wíllen gaan? Er zitten toch ook heel wat negatieve kanten aan het internet? Ik noem slechts een paar dingen: verslaving – meer oog voor het schermpje dan voor de echte wereld. De foute sites waar je binnen een paar klikken kunt komen, en waar meer mensen dan je denkt hun denken mee vervullen en vervuilen. De ‘infobesitas’: het overaanbod van informatie waar we onder bedolven worden. Of denk aan de tijdverspilling: als je al de tijd die je doorbrengt op nutteloze sites met met grappige filmpjes nu eens gebruikt had om echt aandacht te geven aan je familie?
Aan de andere kant heeft het internet ons goede dingen gebracht. Een bron van informatie en advies, ondenkbaar vroeger! Grenzen vallen weg, netwerken worden wereldwijd. Alle meesterwerken uit de muziek zijn zomaar te beluisteren via YouTube. Met Facebook blijf je in contact met oude vrienden die verhuisd zijn. Wie zou die dingen willen missen?
Kortom: je kunt niet zeggen dat internet slecht is, en evenmin goed. Het is een ding, iets dat goed of slecht gebruikt kan worden door mensen, u en ik. We kunnen een vriendin die het zwaar heeft online bemoedigen We kunnen ook kwetsende en beledigende reacties plaatsen op fora en nieuwssite. Dezelfde techniek maakt het mogelijk! Het kwaad zit niet in het internet, het zit in ons. Maar gelukkig, er is bevrijding! Daarover is zelfs op internet genoeg te vinden 🙂

Buiten hoor ik een vogel zingen, een merel om precies te zijn. Niet dat ik zo’n goed gehoor heb voor vogelzang, maar ik zie hem zitten. Wat zingt zo’n vogel toch prachtig! Ik geloof niet dat er iemand is die níet van zingende vogels houdt. Als ik zo’n merel hoor zingen, ben ik verwonderd over de creativiteit en wijsheid van God die deze wereld bedacht heeft.
Echter… moet ik het wel zo zien? Een bekende schrijver vertelt over een discussie tussen twee mensen. De eerste betoogt hoe een zingende vogel wordt gedreven door zijn hormonen. “Deze zetten het dier aan tot zingen, om zodoende zijn gebied af te bakenen en een andere vogel tot geslachtsverkeer uit te nodigen”. De ander wil daar echter niets van weten: die vogel zingt spontaan een lied tot eer van God, dat niemand hem heeft hoeven leren!
Of zou dit een valse tegenstelling zijn? Inderdaad heeft vogelzang de fúnctie die de eerste persoon aangeeft. Maar is het niet wonderlijk hoe móói ze daarbij zingen? Sommige vogels kunnen gelijktijdig twee noten zingen. De nachtegaal kan wel honderd tot driehonderd melodieën zingen. Er zijn zelfs vogels die samen een duet kunnen zingen, waarbij ze elkaar aanvullen! Is dat allemaal niet schromelijk overdreven om te communiceren ‘wegwezen jij’ of ‘ik wil seks’? De schoonheid van vogelzang is iets wat je met een platte, slechts op de evolutietheorie gebaseerde bril slecht kunt verklaren. Ik geloof zelfs dat het je vermogen belemmert om zulke schoonheid nog te zien – of in dit geval te horen. Als je alles plat slaat, wórdt je wereld plat.
Nee, het is niet slechts energieverspilling die een vogel zo mooi laat zingen. Ik zeg zonder aarzelen dat God geniet van een zingende merel; en wij mogen meegenieten. Zelfs hoog in de bergen of diep in het oerwoud waar geen mens ze hoort, zijn vogels die Zijn naam lofzingen. Niet bewust, maar gewoon door er te zijn en te doen waar hij voor gemaakt is. Zouden wij dan niet maken dat ook uit óns leven een loflied opstijgt voor de Schepper?