Gemeente van Jezus Christus,
[intro: intolerante tekst]
We zijn gekomen aan het slot van de Bergrede. Jezus heeft zijn troonrede gehouden, om het eens te zeggen met een beeld van de afgelopen week. Gelukkig is zijn troonrede een stuk pakkender dan wat u dinsdag kon horen. Beeldend spreekt onze Heer. Over een stad op een berg, al van veraf zichtbaar. Over mensen die staan te bidden op de straathoeken en intussen rondloeren of iedereen wel ziet hoe vroom ze zijn. Over een balk in je oog en een splinter…
Zo hoorden we ook vanmorgen weer pakkende beelden. Twee wegen, een brede en een smalle, en een verhaal over twee mensen die een huis bouwen. Voor wie al langer de kerk bezoekt, bekende beelden. Maar… het trof me in de voorbereiding hoe schérp dit laatste stukje is van Jezus’ toespraak. Twéé wegen zijn er, twee soorten bomen, en twéé bouwers. En telkens loopt het met één van beide slecht af! De brede weg leidt naar het verderf… één van de bomen wordt omgehakt en in het vuur gegooid… mensen krijgen te horen “ga weg van mij, werkers van wetteloosheid” … en de laatste woorden van de rede zijn ‘het stortte in en zijn val was groot’. Jezus benadrukt aan het slot van zijn rede hoeveel ervan afhangt als je naar Hem luistert. Daar hangt álles van af – je hele toekomst, je leven!
Als je je dat realiseert, zijn Jezus’ woorden niet zo mooi beeldend meer. Dan komt er al snel een heel ander etiketje op. Er zijn wel eens mensen die het zogenaamde “Bergrede-christendom” uitspelen tegen wat Paulus ervan gemaakt zou hebben, of tegen ‘de kerk met haar starre dogma’s’. Nee, dan de Bergrede. Een geweldige leer van vijandliefde en geweldloosheid. Als iedereen dáár eens naar luisterde, zou de wereld er beter uitzien! Maar… die bejubelde Bergrede eindigt dus niet op een roze wolk. Integendeel! Lees verder