Gemeente van Jezus Christus,

[intro: gemopper]
het valt mij af en toe op hoeveel er gemopperd wordt in ons land. Als je luistert op een verjaardag, als je ingezonden brieven leest in Altena Nieuws, en vooral ook op de sociale media. Ik heb van de week de lezerscommentaren op nu.nl eens goed bekeken. Met de meeste mensen gaat het helemaal niet slecht, we zijn één van de welvarendste landen ter wereld, en toch… Er heerst, zo zei iemand treffend, een sfeer van “met mij gaat het goed, maar met ons gaat het slecht”. Vooral naar de overheid toe spreken mensen wantrouwen uit, of ontevredenheid. ‘Stelletje incompetente kletsers’, hoor je, of ‘ze zorgen vooral goed voor zichzelf’. Ik hoor zelden iets positiefs over ambtenaren, wethouders of ministers, vooral veel gemopper. Herkenbaar?
Als het over maatregelen van de regering gaat, hebben mensen al heel snel hun mening klaar. En die mening is meestal dat ze het er niet mee eens zijn. Jouw bouwvergunning afgekeurd? Ongehoord, reden om te mopperen. Bouwplan van de buurman goedgekeurd? Onbegrijpelijk, ook reden tot ontevredenheid. Of denk aan de aanpak van het stikstofprobleem, de afgelopen week zo in het nieuws. De een vindt dat de regering veel te weinig doet, de ander vindt ze compleet in de greep van de milieumaffia.
Zo wordt er heel wat afgemopperd, misschien ook wel door ons. Uiteindelijk gaat het er meestal om, heb ik de indruk, dat de dingen niet gaan zoals wíj willen. Maar… Lees verder →

Gemeente van Jezus Christus,

[intro]
in gedachten wil ik u vanavond eens meenemen naar een orthodox-joods gezin ergens in Nederland, laten we zeggen in Amstelveen. Er is daar acht dagen geleden een kind geboren, een jongetje. En nu, op de achtste dag, zal het kind besneden worden. De ouders zijn er, de grootouders, en nog meer mensen. Het is druk in de huiskamer, het past maar net! Er is natuurlijk ook de ‘moheel’, degene die de besnijdenis uitvoert, vaak een rabbijn. Hij heeft zijn gebedsmantel omgeslagen met de kwasten aan de hoeken. De besnijdenis vindt plaats in een heel ritueel, met het reciteren van verschillende teksten. Dan is de ceremonie klaar: de baby is opgenomen in Gods verbond.
Tenminste… is het klaar? Nee, niet altijd. Voor dit jongetje althans is er drie weken later nóg een ceremonie. Naast het jongetje worden vijf glimmende zilveren munten neergelegd op het aankleedkussen. Waar zijn die voor nodig? Een man uit de aanwezigen staat op. Hij vraagt aan de vader wat hij liever heeft: zijn zoon, of het geld. De vader zegt natuurlijk ‘mijn zoon’, en overhandigt de vijf munten aan de man. Die spreekt op zijn beurt de plechtige priesterzegen uit over de baby. ‘De Here zegene u en behoede u…’.
Wat gebeurt hier? Wel, dit jongetje is het eerste kind in het gezin, de eerstgeborene. En hier gebeurt wat we zojuist uit de Bijbel hoorden ‘elke eerstgeboren zoon moet u vrijkopen’. Dat gebeurt onder Joodse mensen tot op de dag van vandaag: een eerstgeboren zoon wordt vrijgekocht. De besnijdenis is denk ik wel bekend, maar dit loskopingsritueel meestal niet. Toch bevat het een diepe les. Daarom wil ik er vanavond met u bij stilstaan, naar aanleiding van wat we lazen in Exodus 13 vers 11 tot 16. Lees verder →

Gemeente van Jezus Christus,

[intro]
sommigen van u zijn misschien wel eens op de Open Doors-dag geweest. Aanstaande zaterdag wordt hij weer gehouden in Utrecht: de jaarlijkse grote bijeenkomst van de stichting Open Doors in de Jaarbeurs. Tienduizenden mensen komen er samen, uit alle streken van ons land. Op zich al indrukwekkend als je met zoveel christenen samen bent. Nog veel indrukwekkender is wat je er hoort van de verschillende sprekers. Open Doors is een stichting die opkomt voor vervolgde christenen over de hele wereld. Dit jaar komt er onder andere iemand spreken uit Noord-Korea. Als je in Noord-Korea een Bijbel bezit, kun je al in een strafkamp terechtkomen samen met heel je familie! Je kunt het je haast niet indenken, maar het gebeurt werkelijk. Als je dan iemand uit zo’n land hoort spreken, komt het dichtbij!
Een aantal jaar geleden was ik zelf op die Open Doors-dag, en het raakte me. Wat hebben veel broeders en zusters in andere landen het moeilijk omdat ze Jezus volgen. Soms door felle vervolging, maar nog veel vaker door subtielere manieren waarop hen het leven wordt moeilijk gemaakt. Je kunt moeilijker werk vinden of geen promotie maken, of je wordt niet toegelaten op de universiteit. In kleine dorpjes mag je soms de enige waterput niet gebruiken. Soms krijgt een kind op de basisschool lagere cijfers vanwege zijn geloof – kun je het je voorstellen?
Voor veel van onze broeders en zuster is het moeilijk om bij God te horen en moed te houden. Geloven levert hen geen voordeel op, maar juist nadeel! Hoe houden ze het vol? Of zouden zij soms ook ontmoedigd en hopeloos zijn? Vast wel! En toch is juist hun geloof vaak sterker en meer geworteld dan het onze, heb ik de indruk. Wonderlijk!

[de geschiedenis in ’t kort]
In het Bijbelgedeelte dat we lazen, horen we ook hoe het horen bij Gods volk moeilijkheden geeft. Over vast geloof onder vervolging horen we echter weinig, over moedeloosheid des te meer. Laten we het Bijbelgedeelte eens wat nader bekijken! Lees verder →