Gemeente van Jezus Christus,

[intro]
‘zo liet de Here zich verbidden ten gunste van het land’, staat aan het einde van de Schriftlezing die we zojuist hoorden. Verbidden, dat is een mooi en diep woord. Ik moest direct denken aan een boek van Thea Beckman, de schrijfster van onder andere het verfilmde boek ‘kruistocht in spijkerbroek’. In één van haar boeken voor tieners komt het voor dat er iemand verbeden wordt. Een bandiet staat op het punt om opgehangen te worden, als een meisje in de menigte roept ‘Stop! Ik verbid hem!’ Dat was een gewoonte uit die tijd en streek. Als een ongehuwd meisje bereid was om te trouwen met een terdoodveroordeelde, ging het vonnis niet door. Hij werd verbeden, zo heette dat. In het boek van Thea Beckman is dat verbidden natuurlijk het begin van een hele reeks avonturen van het meisje en haar kersverse man.
Nu hoorden we uit de Bijbel dat God wordt verbeden. Niet helemaal hetzelfde natuurlijk, maar het heeft toch dezelfde kern: een straf die dreigde gaat niet door vanwege het roepen van een mens. David in dit geval, die voor zijn volk offert en bidt. “Zo liet de HERE zich verbidden ten gunste van het land”. Wat een bijzondere woorden! De Here is niet onverbiddelijk, maar juist het tegenovergestelde, Hij is te verbidden.
Ik kan hier op zich al een hele preek over houden denk ik. Bidden heeft zin! Maar als we deze woorden in het verband lezen, rijzen er toch een heleboel vraagtekens. Lees verder →

Gemeente van Jezus Christus,

[intro]
‘het is gelukkiger te geven dan te ontvangen’ heeft Jezus eens gezegd. Dat is iets waar we het allemaal me eens zullen zijn, als je er even over nadenkt. Het is toch een stuk fijner om een ander iets te kunnen geven dan dat je steun moet ontvangen! Het voelt een stuk beter om te helpen dan om geholpen te worden. Ik hoor regelmatig van oudere mensen, dat ze tegen me zeggen: een van de lastigste dingen vind het lastigste vind ik dat ik zo afhankelijk ben! Overal moet je hulp voor vragen: als ik naar het ziekenhuis moet, als ik steunkousen aangetrokken moet krijgen, hulp bij het douchen en hulp in de huishouding. Ik zo het zo graag zélf doen! Vroeger stond ik altijd klaar voor anderen, en nu moet ik zelf geholpen worden.
Ja, geholpen moeten worden, ontvangen, dat ligt ons niet. Veel mensen die bij de voedselbank lopen, houden dat geheim. Nee, veel Lees verder →

Uit de Bijbel is gelezen: 2 Samuël 7:1-18 en Lukas 1:26-38

Gemeente van Jezus Christus,

[intro]
Ieder volk heeft zijn eigen volksaard, zegt men. Japanners zijn ijverig, zo is het beeld, terwijl mensen uit Midden-Amerika juist niet al te hard lopen met hun ‘siësta’ en ‘mañana’. Duitsers worden vaak neergezet als mensen die erg van regels en gezag zijn en nogal burgerlijk; en ga zo maar door. Het zijn natuurlijk vooroordelen, maar toch zit er in vooroordelen vaak een kern van waarheid. Elk land of elke streek heeft zijn eigen mentaliteit, ook binnen Nederland. Denk aan de Limburgse gezelligheid en relaxtheid, of de gesloten Groninger.
Ook hier in het Westland is een eigen volksaard, dat kun je niet ontkennen. Geen woorden maar daden, zou hier een motto kunnen zijn. De gemiddelde Westlander is geen diepe denker, maar wel een harde werker. Natuurlijk is er nog meer te zeggen, bijvoorbeeld over de sociale samenhang, hoe mensen naar elkaar om kijken, over de keten en het drankgebruik, maar dit is denk ik toch wel het meest kenmerkende: Westlanders zijn doeners, mensen die van aanpakken weten. Daar kom je ver mee in de wereld – de Westlandse kassenbouwers komen op alle continenten.
Ook geloof is in onze streek vaak heel praktisch. Mensen doen graag iets voor de kerk, maar komen minder graag op een Bijbelstudie. Dat aanpakken is mooi! Het Bijbelgedeelte dat we vandaag lazen bevat echter een lastige les voor mensen die graag aan de slag gaan. Lees verder →