Op het moment dat ik dit schrijf, zitten heel wat jongeren nog vol spanning af te wachten. Zouden ze hun examens hebben gehaald? Of misschien wel zonder spanning, omdat ze weten dat ze eigenlijk onmogelijk gezakt kunnen zijn. Die zijn er gelukkig ook! En niet te vergeten degenen die eigenlijk al weten dat ze het níet gehaald hebben, maar hopen op een wonder. Als u dit leest, is al die spanning voorbij voor de meesten. De uitslag is binnen! Hopelijk zijn er velen geslaagd. Alleen degenen bij wie het nog van een herexamen afhangt, blijven nog heel even in onzekerheid.
Ik moest bij al dat examengebeuren denken aan iets wat ik vooral bij ouderen wel tegenkom. Dit namelijk: dat ze in God geloven, maar hem vooral zien als de grote examinator. Zal hij je aan het einde een voldoende geven? Zul je slagen of zakken? En net zoals bij de echte examens hangt je toekomst van die vraag af. Alleen als je je havo-examen haalt, ben je welkom aan de hogeschool. Alleen als God je een voldoende geeft, ben je welkom in de hemel. Toch? Als je zo denkt, is het hele leven eigenlijk één groot en stressvol examen. En naarmate de deadline nadert (in dit geval heel letterlijk…) kun je meer en meer gespannen worden.
Echter, dit is níet de manier van in het leven staan die een christen hoeft te kenmerken! Zeker, God, zal ieder mens en al diens daden beoordelen. En daarom kun je er niet een eind op los leven. Echter, we hoeven het bij God niet te verdienen. Dat is trouwens een kansloze onderneming. Zijn normering ligt zo hoog, dan slaagt er niemand! Maar nu gebeurt er in het geloof iets dat bij de echte examens absoluut niet mag: ik mag het examen van een ander inleveren. Dat van Jezus – de beste leerling van de klas. Hij haalde het voor mij! En daarom hoef ik niet vol zenuwen de uitslag af te wachten straks. Nee, ik weet die uitslag al best: ik zonder hem – gezakt. Maar ik met hem: geslaagd. Hebt u al iets geregeld met hem?