Bij mij thuis staat sinds kort een aquarium. Zonder vissen, zover is het nog niet. Een nieuw-ingericht aquarium moet eerst een tijdje draaien met alleen de planten en de pomp erin, zodat er een natuurlijk evenwicht kan ontstaan. Maar over een weekje mogen de vissen komen. Mijn zoontjes kijken er al naar uit sinds het vertrek van hun goudvis.
Het is een leuk werkje, een aquarium inrichten. Een plan bedenken, plantjes kopen. Een bodem leggen, eerst een basis en daarover grind. Dan de plantjes op een leuke manier erin zetten. De inrichting afwerken met een stuk hout of andere decoratie… Ik voelde me een beetje als God die de wereld maakt en inricht. In deze kleine wereld van de aquariumbak bepaal ik hoe het gaat worden en wie er mag wonen.
Heel wat mensen denken volgens mij ongeveer zo over God. God, als Hij er is, dat is iemand die de wereld gemaakt heeft zoals Hij wil. Die nu zorgt dat de boel blijft draaien en van wie je het goede maar moet hopen. Iemand op afstand, zoals ik straks op afstand ben van mijn vissen: aan de andere kant van het glas.
Maar ten diepste is God anders. Hij is niet ‘ver weg achter het glas, aan de knoppen die mijn leven bepalen’. Hij is nabij, zegt de Bijbel. Hij leeft mee – dat doe ik op zich ook met mijn vissen. Maar in Jezus is hij zelfs zelf een mens geworden en heeft hij ons leven gedeeld. Het is wel heel toevallig dat juist de vis een oud christelijk symbool is voor Jezus! Hij die God is, werd een mens. Stel je voor, dat ik zelf een visje word in mijn aquarium! Ervaar hoe het is om in die glazen bak te leven. Hetzelfde voer eet, dezelfde vissentaal spreek. Dan is de afstand toch weg? En zó is God – hij werd in Jezus een mens als u en ik. Zou je hem dan niet kunnen vertrouwen?

Waar is het nog echt stil in ons land? Volgens mij niet in deze omgeving. Als je in een van den nieuwe wijken woont waar nog overal gewerkt en geklust wordt, maar ook als je in het ‘oude’ Poeldijk bent. Altijd hoor je wel auto’s of ander menselijk geluid, van een radio tot een sloophamer. Het is hier net zo min echt stil als dat het ‘s nachts echt donker is. Daarvoor wonen we met té velen op elkaar hier in het Westen!
Op vakantie kun je het soms anders treffen. Heel wat mensen gaan graag naar zo’n plek. Op het Franse platteland bijvoorbeeld, waar je ‘s avonds laat alleen de krekels hoort, en duizenden sterren aan de hemel te zien zijn. Als u dit leest ben ik net terug van een vakantie aan de Deense waddenkust, waar het hopelijk heerlijk leeg is. Dat zal weer wennen zijn hier!
Altijd drukte is niet goed voor een mens. Maar waarom zou je stilte willen hebben? Er zijn genoeg mensen die er een hekel aan hebben. Als het in je huis altijd stil is, is dat begrijpelijk. Dan doe je graag de radio of TV aan. Maar altijd geluid om je heen is niet goed! Stilte is opladen, bijkomen van alle prikkels die je de hele dag bestoken. Als de drukte buiten je weg is, kan ook de drukte in je hoofd hopelijk wat tot stilstand. Alleen al daarom is het goed soms stil te worden.
Maar er is nog een reden. Een lied zegt ‘de stilte zingt u toe, o Heer’. Pas als je stil geworden bent kun je iets opvangen van de stem van God. ‘A still small voice’ zeggen de Engelsen. Misschien klinkt u dit vreemd in de oren. Misschien verneem je nooit iets van hem. Maar ligt dat misschien ook eraan, dat wij niet stil genoeg zijn om te kunnen luisteren?

Poeldijk breidt zich uit! Of moet ik zeggen: Den Haag breidt zich uit? Allebei is waar. Langzamerhand komen dorp en stad zo goed als aan elkaar vast te zitten. Heel wat mensen zijn net verhuisd, of gaan verhuizen, of beginnen hun draai in het nieuwe gebied te vinden. Welke winkels zijn dichtbij? Waar ga je naar de sportvereniging? Waar staat een kerk in deze buurt?
Of is dat laatste een vraag die er niet bij hoort? Een meerderheid van de Nederlanders is geen kerklid. Toch noem ik met opzet deze vraag, en dat heeft een reden. Een onderzoek uit 2013 wees uit dat een verhuizing reden nummer 1 is dat mensen stoppen met kerkbezoek. Ook als je op je vorige woonplek wel iets met een kerk had, is de kans vrij groot dat dat met een verhuizing ophoudt. Niet omdat je ineens van overtuiging verandert, maar gewoon omdat er al zoveel nieuwe dingen zijn. Dan wil een oriëntatie op het plaatselijke kerk-aanbod er wel eens bij inschieten! Herkenbaar misschien?
Toch is dat jammer, vind ik. Natuurlijk, als nieuwkomer ken je nog niemand in de lokale kerk. Maar datzelfde geldt voor een sportvereniging. Als je sport belangrijk genoeg vindt, zoek je een sportclub. Als het goed is krijg je dan al snel contacten met mensen. Zou het in de kerk niet net zo werken? Als je geloof belangrijk genoeg vindt, zoek je een geloofsgemeenschap, en word je daar in opgenomen.
Áls…, zei ik. Misschien is verhuizen wel een moment van de waarheid: wat is er echt belangrijk voor je? Misschien kom je tot de conclusie dat je innerlijk toch al weinig meer had met kerk en geloof, en er mee stopt. Dat gebeurt vaak genoeg, zo bleek uit dat onderzoek. Maar zou het ook andersom kunnen? Dat je bij het inrichten van een nieuw leven in een nieuw huis denkt: ik heb méér nodig. Een plek waar het over God gaat, waar je wijze woorden hoort en samen bidt. Dan kan een verhuizing een nieuwe kans zijn om aan te haken!
Ga dan eens op zoek. De kerk aan de Fonteinstraat in Poeldijk staat elke zondag open. Ik praat hedendaags Nederlands (de liedteksten niet altijd :-)), we zingen bij een good old orgel en het duurt een uur. Aanvang 10 uur. Hartelijk welkom!