In de dagen nadat u dit blad ontvangt, begint in onze kerk en in vele andere de zogenaamde ‘Paaskring’. In een reeks vieringen van Witte Donderdag tot en met Paaszondag wordt Jezus gevolgd op zijn weg. Dit zijn wel de meest intense dagen van het jaar in de kerk. Het centrale mysterie van het geloof komt aan de orde: hoe Jezus stierf en weer opstond, en zo een nieuw begin voor allen mogelijk maakt. Ik schrijf het nu zo kort neer, maar als je erover doordenkt, of nog liever: mediteert, dan gaat het je bevattingsvermogen te boven.
In de vieringen van deze dagen kom je de meest uiteenlopende situaties en emoties tegen. Een vredig samenzijn bij de maaltijd met vrienden – donderdag. Schrille kleuren van mishandeling, onrecht, moord, lijden – vrijdag. De leegte na het verlies van een geliefde – zaterdag. En tenslotte blijdschap, ongelooflijke blijdschap, als alles anders blijkt te zijn dan je dacht. Dood is geen dood, zinloos lijden blijkt een diepe zin te hebben gehad. Hij die je zag sterven lééft!
En dan heb ik het nog niet eens gehad over de wonderlijke contrasten: samenzijn met vrienden versus verraad door één van hen. Strijd versus slaap in de tuin van Getsemané. Het wonderlijke zwijgen van Jezus tussen al het geschreeuw. Jezus die bidt voor de mensen die hem kruisigen. Een rijk graf voor een man zonder geld.
Het lijkt wel een samenvatting van het hele leven! Ieder kan wel ergens zichzelf herkennen, en ieder zal zich ergens vervreemd voelen. Dit is hét verhaal, beter nog: dé werkelijkheid die de wereld bepaalt. Kom dan en kom het op je in laten werken. Kom luisteren waarom deze week de ‘goede week’ wordt genoemd! En dat is niet alleen omdat het toch goed afloopt…

De Kroatische theoloog Miroslav Volv vertelt het volgende, waargebeurde verhaal. Toen hij klein was, paste zijn oude tante Milica vaak op hem. Milica was zijn lievelingstante. Altijd deed ze leuke dingen met hem en ze liet hem nooit alleen spelen terwijl zij iets anders ging doen. Na zijn ouders hield Miroslav het meest van haar. Bij haar voelde hij zich veilig, en hij kom merken dat ze ook graag voor hem zorgde.
Toch was er iets dat Miroslav niet wist. Tante Milica was verantwoordelijk voor de dood van zijn oudere broertje Daniël, dat maar vijf jaar was geworden. Hij hoorde dat pas na haar dood van zijn ouders, toen hij zelf al een student was. Wat was er gebeurd? Tante Milica moest eens passen op Daniël en de kleine Miroslav, die toen nog nauwelijks meer was dan een baby. Maar ze lette niet goed op. Daniël, de oudste, sloop de poort uit om te gaan kijken bij de soldaten in de kazerne naast het huis. Dat vond hij machtig interessant. De soldaten vonden hem ook leuk. Eén van de soldaten liet hem een eindje meerijden op een paardenkar waarmee ze brood vervoerden. Toen gebeurde het vreselijke: Daniël viel van de kar, werd overreden en stierf.
Zijn ouders waren bijna gebroken van verdriet. Maar ze joegen tante Milica niet boos weg uit hun leven. Nee, toen ze na een paar maanden hun leven weer oppakten en een oppas nodig hadden, vroegen ze… Milica. Ze werd de meest toegewijde oppas die er maar te bedenken is. De ouders pasten wel op dat Miroslav nooit iets meekreeg wat zijn lievelingstante meedroeg.
Hoe konden die ouders deze keuze maken? Alleen omdat ze iets wisten van de nieuwe kansen die God ons allen geeft. Hun keuze laat iets van Jezus zien in deze wereld: niet boosheid en schuld, maar liefde verspreidde zich. Zo zijn zij heiligen, al staan ze in geen enkele almanak. Moge God ons ook maken tot mensen die iets van zijn liefde tonen in deze wereld!

NB: zie dit boek: https://www.amazon.com/Free-Charge-Forgiving-Culture-Stripped/dp/0310265746