Allereerst wil ik ieder die dit leest, een voorspoedig nieuw jaar 2017 toewensen. Of u nu oud bent of jong, in Poeldijk woont of niet: de beste wensen voor het nieuwe jaar! Of je kunt ook zeggen: veel heil en zegen. Deze derde manier vind ik eigenlijk nog het mooiste.
‘Heil’ heeft alles te maken met ‘heel’. Het is het tegenovergestelde van ‘stuk’ – in stukken, kapot. Wat is het mooi als je leven een eenheid is, in plaats van een verzameling losse fragmenten. Scherven zelfs misschien… Wat is het mooi als als je een mens tegenkomt die ergens voor leeft, ergens voor gaat. Heil, dat wil zeggen dat er iets is dat je leven bijéénhoudt, en dat het je daarom goed gaat. Een groter verband. En dan denk ik onvermijdelijk aan geloof dat doel en richting wil geven aan een mensenleven. Dat wens ik ieder toe.
‘Zegen’ is het andere wat ik u toewens. Het is een oeroud bijbels woord. Al het goede, wil het zeggen, maar dan beleefd als iets wat je ontvangt. Zegen is méér dan voorspoed. Heel letterlijk betekent ‘zegen’ eigenlijk ‘groeikracht’. Gezegend worden wil zeggen ruimte krijgen om te groeien zodat je kunt zijn zoals je bent bedoeld. Het wil zeggen dat God erbij is in je leven. Als het goed gaat, maar ook als het moeilijk is.
Wat dit nieuwe jaar gaat brengen? Niemand weet het Voorspoed en gezondheid, ze kunnen wegvallen. Maar heil en zegen zijn dieper. Een leven uit één stuk, gedragen door de goede God. Dat wens ik u allen toe. Dan zal 2017 een goed jaar zijn, wat de toekomst ook brengt.
Veel heil en zegen in het nieuwe jaar!

Een paar dagen geleden zat ik in mijn studeerkamer achter de computer, toen ineens een dierenambulance de stoep op reed net naast ons huis. Natuurlijk keek ik: wat zou er aan de hand zijn? Er bleek een jonge zwaan op straat te zwerven. Een levensgevaarlijke plek voor zo’n beest, een drukke weg met auto’s! Twee mannen in fluorescerende pakken liepen op de zwaan toe en probeerden hem (of haar?) te vangen. Maar dat bleek niet zo eenvoudig! Het beest voelde zich in het nauw gebracht en liep steeds weg. Eén van de mannen haalde een schepnet uit de auto, maar ook daarmee lukte het niet om de zwaan te vangen. Ze verdwenen uit mijn blikveld, en ik ben niet naar buiten gelopen, dus ik weet niet hoe het avontuur is afgelopen. Hopelijk goed!
Deze zwaan deed me denken aan een kerstverhaal. Een verhaal niet over een zwaan, maar over ganzen. Zo gaat het: een Schotse boer was alleen thuis terwijl buiten een sneeuwstorm woedde. Op een gegeven moment: een klap tegen het raam, en nog één, en nog één. De boer ging naar buiten en trof een groep ganzen aan. Ze waren door de storm de weg kwijtgeraakt. De boer had met de ganzen te doen en zette de deuren van zijn schuur open. De ganzen gingen echter niet naar binnen…Hij probeerde hen te lokken: geen resultaat. Hij probeerde ze de goede kant op te jagen, maar ze voelden zich bedreigd en vlogen alle kanten op – net als de zwaan bij mij in de straat.
Na een tijdje riep de boer uit: ‘Snappen ze dan niet dat ik ze wil redden in deze storm? Hoe krijg ik ze in de veilige schuur?’ Hij begreep dat ze van hem alleen maar schrokken en hem nooit zouden volgen. De boer dacht bij zichzelf: ik wou dat ik even een gans kon worden. Dán zou ik ze kunnen redden. Dán zouden ze met me mee komen naar waar het veilig is. Opeens besefte hij wat hij fantaseerde.‘Kon ik maar een van hen worden. Dan zou ik ze kunnen redden…’ Dát is wat God gedaan had met Kerst! Hij is mens geworden. Dát is Kerst. Een kindje in de kribbe, God die mens werd, om mensen te leiden en te redden.