Tags
Gemeente van Jezus Christus,
[intro: de humor in het verhaal]
Het is wel een humoristisch stukje wat we zojuist uit de Bijbel hoorden. Je ziet het voor je: soldaten die als makke schapen achter Elisa aanlopen, terwijl hun ogen pas opengaan als ze in het hol van de leeuw zijn. In gedachte zie je de verbijstering op hun gezicht. Ze zijn midden in Samaria, de vijandelijke hoofdstad! Je moet haast lachen om de koning van Israël: hij trekt zijn zwaard en ziet zijn kans al schoon. Maar er wordt niemand gedood. Sterker nog, er wordt een feestmaaltijd klaargemaakt. Weer zie je de verwarring op de gezichten van de Aramese soldaten: ze worden niet gevangengenomen maar krijgen juist een overvloedige maaltijd voorgezet. Nu zij ze helemaal verslagen, in meer dan één opzicht…
Ja, een Bijbelverhaal met een glimlach. Weer een wonderverhaal over Elisa, zoals we er al enkele hebben gehoord. Maar de eerdere keren was er altijd een ondertoon van ernst. Dreigende schuldslavernij van kinderen, een generaal die ongeneeslijk ziek is en genezing zoekt, of dreigende honger die wordt opgeheven. Nu vinden er weer wonderlijke dingen plaats, maar nu ligt de nadruk niet op redding uit de nood. Elisa lijkt zelfs geen dreiging te voelen – waar in de eerdere geschiedenissen die dreiging voorop stond.
Het gedeelte van vanavond heeft een andere nadruk. De nadruk ligt in hier op Lees verder
