Geïnspireerd door mijn persoonlijke omstandigheden op dit moment hier een parabel geïnspireerd door Henri Nouwen.

Een ongeboren tweeling besprak met elkaar een interessant thema in de buik van hun moeder: “He zeg eens, geloof jij eigenlijk aan een leven na de geboorte?” vraagt de ene van de tweeling. “Ja zeer zeker!! Hier binnen groeien we en worden sterk voor dat wat straks zal komen.” antwoordt de andere tweeling. “Ik geloof er niets van, dat is onzin!” zegt de eerste. “Er kan toch geen leven na de geboorte zijn – hoe zou dat dan eruit moeten zien?”
“Zo heel precies weet ik dat ook niet. Maar er zal veel meer licht zijn dan hier. En waarschijnlijk kunnen we ons voortbewegen met onze benen wat lopen schijnt te heten, en kunnen we met onze mond eten.” “Belachelijk, dat heb ik nog nooit gehoord! Met de mond eten? Wat een idioot idee. We hebben toch de navelstreng die ons voedt. Hoe wil je nou rondlopen? Daarvoor is de navelstreng toch veel te kort??”
“Eh… dat weet ik ook niet hoor. Het zal allemaal wel anders zijn dan hier.” “Je hebt ze allemaal niet meer op een rijtje! Er is nog nooit iemand teruggekomen van ‘na de geboorte’. Door een donkere tunnel naar een helder licht, van die vage verhalen; ze kunnen me wat. Na de geboorte is het leven ten einde, punt uit!”
“Ik geef toe dat niemand weet hoe het leven er na de geboorte er precies uit zal zien. Maar ik geloof dat we dan onze moeder zullen zien en dat ze verder voor ons zal zorgen.” “Moeder??? Je gelooft toch alsjeblieft niet in een moeder ?? Waar zou die dan überhaupt zijn?” “Nou hier – overal om ons heen. We leven in haar en door haar. Zonder haar zouden we er helemaal niet zijn!” “Dwaasheid! Van een moeder heb ik nog niets gemerkt, dus bestaat ze ook niet!!!”
“Maar soms, als we héél stil zijn, kun je haar horen zingen, of merken we hoe ze onze wereld streelt….”