Gemeente van Jezus Christus,

[intro: all you need is love]
misschien kijkt u wel eens naar een aflevering van ‘all you need is love’, met Robert ten Brinke. Voor wie het niet kent: dat is een programma waar mensen bij elkaar gebracht worden die elkaar soms al decennia niet hebben gezien. Een vrouw die haar geëmigreerde broer weer wil ontmoeten, of een geadopteerd kind dat zijn natuurlijke ouders wil leren kennen. Het programma gaat op zoek, en heel vaak eindigt het met een ontroerende ontmoeting. Familieleden die elkaar na jaren weer in de armen sluiten. Tranen die ongegeneerd vloeien voor de camera, omhelzingen en een kus. Prachtig is dat, als de verloren zoon of dochter of ouder weer terug is!
Vandaag zijn we aangekomen bij de ontknoping van de geschiedenis van Jozef. Het lijkt ook wel een aflevering van ‘All you need is love’. De hoofdingrediënten zijn er allemaal: Lees verder →

Gemeente van Jezus Christus,

[intro]
opvoeden is een hele kunst. Wie er kleine kinderen heeft of heeft gehad, zal wel weten hoe vaak je ze moet corrigeren. “Niet doen!”, “Nee”, “Pas op!”, “Hee, dat mag niet!”, als ouder zeg je het tientallen keren op een dag. Soms tot vervelens toe.
Als vanzelf ga je er als ouder op letten hoe andere ouders hun kinderen in het gareel houden. En dat doen ze op heel verschillende manieren. De een roept “en nu stoppen, anders wordt ik echt boos”. Een ander geeft gewoon een tik. En soms kom je ook wel eens ouders tegen die het heel pedagogisch correct proberen. “Niet doen Dennis, daar worden papa en mama verdrietig van”. Daar krijg ik persoonlijk altijd een beetje een raar gevoel bij. “Daar wordt mama verdrietig van” – eigenlijk geloof ik er gewoon niets van, van dat verdriet.
Tenminste… een kind kan zijn ouders echt wel verdriet doen. Bij veel dingen Lees verder →