De Kroatische theoloog Miroslav Volv vertelt het volgende, waargebeurde verhaal. Toen hij klein was, paste zijn oude tante Milica vaak op hem. Milica was zijn lievelingstante. Altijd deed ze leuke dingen met hem en ze liet hem nooit alleen spelen terwijl zij iets anders ging doen. Na zijn ouders hield Miroslav het meest van haar. Bij haar voelde hij zich veilig, en hij kom merken dat ze ook graag voor hem zorgde.
Toch was er iets dat Miroslav niet wist. Tante Milica was verantwoordelijk voor de dood van zijn oudere broertje Daniël, dat maar vijf jaar was geworden. Hij hoorde dat pas na haar dood van zijn ouders, toen hij zelf al een student was. Wat was er gebeurd? Tante Milica moest eens passen op Daniël en de kleine Miroslav, die toen nog nauwelijks meer was dan een baby. Maar ze lette niet goed op. Daniël, de oudste, sloop de poort uit om te gaan kijken bij de soldaten in de kazerne naast het huis. Dat vond hij machtig interessant. De soldaten vonden hem ook leuk. Eén van de soldaten liet hem een eindje meerijden op een paardenkar waarmee ze brood vervoerden. Toen gebeurde het vreselijke: Daniël viel van de kar, werd overreden en stierf.
Zijn ouders waren bijna gebroken van verdriet. Maar ze joegen tante Milica niet boos weg uit hun leven. Nee, toen ze na een paar maanden hun leven weer oppakten en een oppas nodig hadden, vroegen ze… Milica. Ze werd de meest toegewijde oppas die er maar te bedenken is. De ouders pasten wel op dat Miroslav nooit iets meekreeg wat zijn lievelingstante meedroeg.
Hoe konden die ouders deze keuze maken? Alleen omdat ze iets wisten van de nieuwe kansen die God ons allen geeft. Hun keuze laat iets van Jezus zien in deze wereld: niet boosheid en schuld, maar liefde verspreidde zich. Zo zijn zij heiligen, al staan ze in geen enkele almanak. Moge God ons ook maken tot mensen die iets van zijn liefde tonen in deze wereld!

NB: zie dit boek: https://www.amazon.com/Free-Charge-Forgiving-Culture-Stripped/dp/0310265746

Hier nogmaals het verhaal van een ‘protestantse heilige’, maar dan wel een heel andere dan de vorige keer. Degene over wie het nu gaat stierf niet een akelige marteldood, maar kreeg een praalgraf en een staatsbegrafenis! Ik heb het over William Wilberforce.
William werd in 1759 geboren in een rijk Engels gezin, en was al op zijn 21e lid van het parlement. Hij was algemeen bekend vanwege zijn scherpzinnigheid en debatteerkunst. In 1785 had hij een bekeringservaring, waardoor hij zijn leven aan God toewijdde. Hij vroeg zich af of hij nog wel in de politiek moest blijven met al haar gekonkel. Op advies van vrienden bleef hij echter, om dáár God en mensen te dienen.
William werd al snel een groot voorvechter van de afschaffing van de slavernij. In zijn dagboek schrijft hij dat hij dit ervoer als Gods speciale roeping voor hem. Hij organiseerde met anderen de eerste mensenrechtencampagne ter wereld, waarin bijvoorbeeld het plaatje van hiernaast werd ingezet. De Engelsen werden zelfs opgeroepen om af te zien van hun geliefde ‘cup of tea’ omdat die ongetwijfeld door slaven was geproduceerd!
William hield zich vooral bezig met de politieke strijd. Maar liefst 20 jaar moest hij strijden om alleen de hándel in slaven afgeschaft te zien. Maar nooit gaf hij op, want God had hem doen inzien dat het verkeerd is om een mens als een ding te behandelen. Een maand na zijn dood werd de slavernij helemaal afgeschaft. Zijn levenswerk was geslaagd! Hij is begraven in Westminster Abbey in Londen, bij andere beroemde Engelsen. In de film ‘Amazing Grace’ (2007) is zijn levensverhaal en strijd prachtig verbeeld.
Ook zo kun je een ‘heilige’ zijn, iemand die iets laat zien van God en zijn bedoelingen. Geloof is niet alleen iets diep in je hart, maar geeft ook motivatie om onrecht te lijf te gaan. Jezus volgen geeft kracht om vol te houden voor iets waar je zelf niet beter van wordt. Ik hoop van harte dat er ook vandaag de dag zulke gelovigen opstaan!

Zoals de vorige keer beloofd hier een verhaal van een ‘protestantse heilige’, iemand die iets laat zien van wat gelovig leven is. Hier volgt het verhaal van Dirk Willemsz. Hij leefde in het begin van de tachtigjarige oorlog, een tijd van religieuze en burgerlijke onrust. Deze Dirk zat aan het begin van de tachtigjarige oorlog gevangen vanwege zijn geloof in het kasteel van Asperen. Het zag er naar uit dat hij op de brandstapel zou belanden, want dat was destijds de gebruikelijke straf voor ketters.
Gelukkig had een bezoeker hem een vijl kunnen toespelen. Daarmee ging Dirk ‘s nachts de tralies te lijf en na een tijd had hij ze doorgevijld. Met behulp van een touw van oude lappen liet hij zich op een vroege morgen naar buiten zakken. Het was winter en er lag ijs op de slotgracht. Niet erg dik, maar Dirk was flink vermagerd door het verblijf in de kerker en hij kon er op staan. Over het ijs ging hij er snel vandoor. Zijn weg naar de vrijheid lag open!
Helaas had de bewaker van het slot hem gezien. Hij riep versterking en zette zelf de achtervolging in. Echter, de man woog een stuk meer, en na een tijd zakte hij door het ijs. Hij kon niet zwemmen en riep doodsbang om hulp. Dirk zag en hoorde het, en wat deed hij? Hij keerde zich om, en hielp de man om veilig aan de kant te komen. De intussen gearriveerde versterking greep Dirk en nam hem weer gevangen, ondanks protesten van de geredde bewaker. Twee weken later werd hij zonder pardon levend verbrand. In Asperen is zijn cel nog te bezichtigen
Wat moet je hier nu van denken? Was die Dirk niet helemaal goed wijs? Hij had zich kunnen redden maar deed het niet! Of…. toont hij dat er iets bestaat dat hoger is dan zelfbehoud? Iets dat te maken heeft met Jezus en wat Hij zei en voordeed?