Overdenking cantatedienst BWV 82 ‘Simeons verlangen’

Tags

, ,

Gemeente van Jezus Christus, u hier in de kerk en wie thuis meekijkt,

[Vertroosting verwachten]
Vanavond staan de spotlights op Simeon; we hoorden over hem uit de Bijbel. Een vrome oude man is hij, rechtvaardig en godvrezend. En, zo staat er ‘hij zag uit naar de tijd dat God Israël vertroosting zou schenken’. Wat wil dat zeggen? Waar keek hij naar uit? Naar betere tijden blijkbaar! Vertroosting, licht in het donker.
Laat ik het meteen eens even wat breder trekken. Waar kunnen wíj naar uitzien? In de huidige tijd denk ik natuurlijk meteen aan het einde van de corona-pandemie. Hoe lang duurt het al niet? Wanneer breekt het licht weer door? Maar er kunnen ook dingen zijn in je persoonlijk leven zijn die je doen verlangen naar betere tijden. Als je relatie slecht loopt, als je gezondheid te wensen overlaat, en ga zo maar door. Dan kun je diep verlangen naar troost, naar dat iemand zijn hand op je schouder legt en zegt: het komt goed! Alles wordt anders…
Vertroosting. Maar stel je nu echter eens voor dat het coronavirus verdwijnt, en dat je eigen leven lekker loopt. Is er dan niets meer om naar uit te zien? Ik dacht het toch wel – als je tenminste niet helemaal op jezelf gefocust bent! Als je het nieuws volgt, als je weet wat er in de wereld speelt… Zou je dan niet verlangen naar een einde aan armoede, onrecht en oorlog? Naar een wereld waar geen vluchtelingen op wankele bootjes stappen, en dan soms ook nog teruggesleept worden de open zee op als ze Europa bereiken? Weet je, deze wereld is vaak behoorlijk troosteloos. Voor wie het treft, én voor wie het beseft. Waar dan is vertroosting?
Terug naar Simeon. ‘Hij zag uit naar de tijd dat God Israël vertroosting zou schenken’. Deze man zag er óók naar uit dat alles anders zou worden. Maar niet slechts als een algemeen-menselijke wensdroom! Simeon wist meer, als vrome Jood. Hij geloofde met héél zijn hart in wat God beloofd had. Simeon hoopte op de dag dat God in zou grijpen ten goede van zijn volk. Want die dag zóu eens komen, God zelf had het gezegd! Simeon zag uit naar het moment dat God Israël, zijn afgedwaalde volk, weer zou zegenen, en dat alles goed zou komen. Voor Israël, en uiteindelijk zelfs voor de hele wereld. De hoop, trouwens, die de christelijke kerk heeft overgenomen en waar ze uit leeft.

[vertroosting en vreugde vinden als je Jezus ziet door de H. Geest]
En nu: datgene waar Simeon naar uitzag, de vertroosting van Israël, het ingrijpen van God – dat blijkt iets te maken te hebben met een kindje. Lees verder

Preek Hemelvaart 2021, Hebreeën 2:8-9

Tags

, ,

Uit de Bijbel is gelezen: Johannes 17:1-5 en Hebreeën 2:1-10

Gemeente van Jezus Christus, hier en thuis,

[intro: je ziet het nog niet]
soms zijn de dingen anders dan ze op het eerste gezicht lijken. Soms zie je iets niet, merk je iets niet, maar is het toch zo. Je komt bij de dokter na een onderzoek, en die zegt tegen je: meneer, u hebt kanker. De scans en de bloedwaarden zijn helaas overduidelijk – er huist die ernstige ziekte in uw lichaam. Wat een schok als je zoiets hoort! En vooral als je zelf niets ziet en niets voelt. Dat kan, dat gebeurt regelmatig. Je merkt er niets van, je voelt je gezond, hoe kun je dan ziek zijn? Maar helaas, soms zijn dingen waar, ook al zie je en voel je er niets van.
Het kan ook op een veel positievere manier. Je hoopt al een tijd om zwanger te worden. En op een gegeven moment doe je een zwangerschapstest, omdat je iets over tijd bent. Je voelt niets, er is niet aan je te zien, je hebt nog lang geen dikkere buik. Maar… de test laat echt het juiste streepje zien – je bent zwanger, je verwacht een kindje! Ook al zie je het niet en voel je het niet, het is tóch zo.
Niet zien, en toch weten dat het zo is. Daar gaat ook de Bijbeltekst over die ik vanmorgen centraal wil stellen. Hebreeën 2 vers 8b en 9. “Dat alles aan Hem – aan Jezus – onderworpen is, zien wij nu nog niet; wél zien we dat Jezus (ik laat even een tussenzinnetje weg), wel zien we dat Jezus vanwege zijn lijden en dood nu met eer en luister is gekroond”
Niet zien, en wel zien, en weten. Daar gaat het vanmorgen over op deze Hemelvaartsdag. Als thema voor de preek heb ik gekozen ‘leer omhoog te kijken!’ – dat past bij vandaag. ‘Leer omhoog te kijken!’ Lees verder

Preek 1 Petrus 1:3, doopdienst

Tags

, ,

Gemeente van Jezus Christus hier en thuis, en in het bijzonder jullie, Jetze en Carolina en wie jullie omringen,

[intro]
hoop. het Bijbelgedeelte dat we zojuist lazen spreekt over ‘leven in hoop’, en dat wil ik vanmorgen centraal stellen. Hoop, dat wat je hoopt. Laat ik dat meteen maar toepassen op Lize. Wat hopen jullie voor haar, voor haar leven? Wat hopen ouders voor hun kinderen? Ik denk een heleboel dingen. Om te beginnen natuurlijk dat je kind gezond zal zijn en blijven. Dat ze goed zal opgroeien en gespaard wordt voor ongevallen. Je hoopt dat Lize later met plezier naar school zal gaan en vriendjes zal maken. Dat ze gelukkig zal zijn en niet gepest wordt. En ga zo maar door. Dingen die elke ouder hoopt voor zijn of haar kind natuurlijk, ik ook voor de mijne!
En misschien gaan je gedachten al wel eens verder, als je naar je slapende baby kijkt. Hoe zal haar leven verder gaan? Je hoopt dat ze goed terecht komt, zich zal ontplooien. Je hoopt dat alles goed blijft gaan in ons land, in de wereld waar zij moet opgroeien. En in gedachten zie je haar ineens een vrouw worden, zelf kinderen krijgen, bij jullie op bezoek komen later…
Hoop! Je kunt van alles hopen voor de toekomst. Maar hoever reikt die hoop? Alleen voor het heden, of ook verder? En hoe zeker is datgene waar je op hoopt? Lees verder

Preek ‘Wees heilig, want Ik ben heilig’ (1 Petrus 1:16)

Tags

, ,

Uit de Bijbel is gelezen: Leviticus 19:1-4, 20:7-8, 24b-26 en 1 Petrus 1:13-21

Gemeente van Jezus Christus, hier en thuis met ons verbonden,

[intro]
komende week is het koningsdag, al zal er helaas niet veel aan gedaan kunnen worden. Als je bij een koninklijke familie hoort, wordt er op je gelet. Waar een gewoon mens redelijk anoniem door het leven kan gaan, geldt dat niet voor een prins of prinses. Alles wat zo iemand doet, wordt al snel onder een vergrootglas gelegd. In een programma als ‘blauw bloed’ gaat het uitgebreid over elk detail en mensen smullen daarvan.
Dan gaat het niet alleen over dingen als ‘welke jurken draagt koningin Máxima’, maar ook over gedrag. Als je in de schijnwerpers staat, kun je niet zomaar alles doen. Ik denk aan de begrafenis van prins Philip in Engeland in de afgelopen week. De Engelse media keken héél nauwkeurig hoe prins Harry en prins William met elk aar omgingen; zelfs hoeveel afstand er was tussen hen – letterlijk, in meters – werd precies geobserveerd en er werd iets van gevonden.
Het lijkt me niet eenvoudig om steeds zo in de aandacht te staan. Leven in een glazen huis, noemen ze het ook wel. Maar… op een bepaalde manier leef je als christen ook in een glazen huis. Als mensen weten dat jij christen bent, wordt er extra op je gelet. Je hoort als gelovige bij de familie van de hoogste koning. Je mag God je Vader noemen, zegt het Bijbelgedeelte dat we lazen. Maar… daar hoort ook bepaald gedrag bij. Mensen mogen aan je houding merken dat je bij Hem hoort! En als dat niet zo is, dan wordt dat opgemerkt. Ik denk aan een Lees verder

Preek 1 Petrus 3:21, doopdienst

Tags

, ,

Gemeente van Jezus Christus, hier in de kerk en thuis meekijkend, doopouders, familie en vrienden,

intro: eerste Petrusbrief
vandaag beginnen we aan een serie preken uit de eerste brief van Petrus. Dat is niet voor niets. Er is namelijk iets dat deze brief actueel maakt, toenemend relevant voor christenen van nu. Wat dan? Dit: Petrus schrijft aan gelovigen die een minderheid zijn in de samenleving. Sterker nog: ze zijn een minderheid die met argwaan wordt bekeken, Lijkt dit niet meer en meer op de situatie van gelovigen in onze maatschappij? Als christen hoor je in de huidige tijd bij een minderheid die weinig begrip ontmoet. Als kerk of geloof in het nieuws is, is het meestal niet positief – denk aan het gedoe rond kerken en corona. Soms is kritiek ook zeer terecht, maar toch: als je zelf gelovig bent, raakt het je. Je hoort bij een onbegrepen minderheid. Hoe moet je je dan opstellen? Hoe sta je in de samenleving?
Petrus geeft op die vraag in zijn brief een heel helder antwoord. Hij zegt: leid eerst en vooral een goed leven. Wees rechtvaardig en goed en trouw. Zorg dat je nooit het wantrouwen voedt dat mensen hebben, maar maak juist dat mensen in jou goede dingen zien. Toon dat geloof je geen raar sektelid maakt, maar een mens van wie je op aan kunt, een nuttig lid van de maatschappij! Klinkt logisch, toch? Dat mogen we ons trouwens allemaal wel eens afvragen: wat zien mensen als je naar jou kijken? Of naar onze kerk? Wat roept dat op?
Echter, als je de hele brief van Petrus leest, krijg je toch wel Lees verder

Preek Pasen 2021

Tags

, , ,

Gemeente van Jezus Christus, hier en thuis, jong en oud,

Intro
als je in Australië woont, aan de andere kant van de wereld, zijn de seizoenen omgedraaid. Tenminste, het is daar ook gewoon lente-zomer-herfst-winter, alleen ze vallen zes maanden later. Als het daar zomer is, is het hier winter, en als het hier lente wordt, begint daar de herfst. Dat betekent, heel vreemd, dat het kerstfeest daar in de zomer valt. Stel je voor! Ik zag er wat foto’s van op internet, en dat ziet er heel merkwaardig uit. Een kerstboom op het strand, en mensen in zwembroek of bikini die erlangs lopen. En soms ook iemand in een kerstmannenpak die vreselijk staat te zweten. Kerst in de zomer!
Maar laten we naar vandaag gaan. Het is Pasen. Hier én in Australië. Maar in Australië en Nieuw-Zeeland is het nu herfst. Hier loopt alles uit, gaan de bloemen bloeien, maar daar stopt alles juist met groeien en bloeien. Ten minste, als je ver genoeg naar het zuiden zit; meer in het noorden is het altijd lekker weer geloof ik. Pasen in de herfst. Toen ik daarover nadacht, kreeg ik het gevoel: dat kán eigenlijk niet, dat klopt gewoon niet. Want het past precies samen: Jezus die weer leeft, en de natuur die herleeft. Gezang 202 zegt het ‘nu de Heer is opgestaan, loopt alom het leven uit, breekt een nieuwe lente aan’. Jezus die het graftuin uitloopt, en mijn tuin die uitloopt, zeg maar. Stel; je voor dat nu de blaadjes zouden vállen… Toen ik deze preek zat te tikken van de week was het wel bijzonder mooi lenteweer, en dat hielp mij. Dat past bij Pasen.

Lees verder

Preek Goede Vrijdag 2021, Markus 15:39

Tags

, ,

Gemeente van Jezus Christus, hier en thuis,

Intro
er was eens een man, laten we hem Albert noemen. Albert was niet gelovig opgevoed, maar op één of andere manier kwam hij regelmatig mensen tegen die hem wilden bekeren. Misschien scheelde het dat hij in een grote stad woonde, misschien was het ook dat hij eruit zag als iemand die wel open staat voor een praatje… Het overkwam hem regelmatig. Zo was hij een keer aan het winkelen en gaf iemand hem een foldertje. En dat niet alleen, hij kreeg er meteen een hele uitleg bij, met behulp van de plaatjes in de folder. Dat er een kloof is tussen God en de mens, en dat Jezus’ kruis daar een brug overheen legt. De man van de folders vertelde er heel enthousiast over. Tja, dacht Albert, wat een wonderlijke theorie. Hij nam het foldertje aan, maar hij kon er weinig mee.
Een tijdje later zat hij met een vriend te praten. Die voerde allerlei argumenten aan waarom de Bijbel betrouwbaar is, en waarom Jezus écht is opgestaan. Het klonk wel logisch zoals die vriend het vertelde. Maar om nu te zeggen dat Albert er door ging geloven? Dat niet. Geloof was meer een soort theorie waar je over kunt redeneren…
Toen, in de zomer, ging Albert op vakantie naar Frankrijk. Hij bezocht een oud kerkje, en daar hing een groot beeld van Jezus aan het kruis. Heel realistisch, al zijn lijden was er aan af te zien. Er was niemand, en Albert keek er een tijd naar. Een hele tijd. ‘s Avonds op zijn hotelkamer vond hij een Bijbel in een la en hij ging er in lezen. Heel het Markus-evangelie las hij uit, want, zo had zijn vriend gezegd, dat is het kortste en het eenvoudigste. Zo las hij ook over het lijden van de Heer. En het raakte hem. Het raakte hem méér dan alle folders of discussies met vrienden. Het kwam binnen: die Jezus is ánders. Geen mens als iedereen. Hoe hij leeft, hoe hij sterft ook… Dat beeld van het kruis – het ging niet meer uit Alberts gedachten. Een jaar later liet hij zich dopen.

Lees verder

Preek ‘Jezelf tegenvallen’ n.a.v. Markus 14:66-72

Tags

, ,

Uit de Bijbel is gelezen: Markus 14:53-72

 

Gemeente van Jezus Christus, hier en thuis,

[intro: jezelf tegenvallen]
soms kun je jezelf weleens flink tegenvallen. Dat je denkt: hè, bah, waarom doe ik nu zó? Stel je voor, je hebt een sollicitatiegesprek. Je hebt je natuurlijk goed voorbereid, passende kleding aangetrokken, netjes maar niet té netjes. Je zorgt dat je precies op tijd bent, en je hebt natuurlijk van te voren de website van het bedrijf goed bekeken. Daar zit je, één of twee mensen tegenover je, en het gesprek begint. Maar op één of andere manier loopt het niet. Je bent zenuwachtig, je geeft een paar domme antwoorden, komt niet over zoals je zou willen, niet zoals je echt bent. Na een tijdje sta je weer buiten, en je denkt bij jezelf: bah. Waarom zeg ik nu zulke dingen? Je valt jezelf gewoon tegen. Heel herkenbaar misschien voor deze of gene.
Of een ander voorbeeld. Je zit op school of opleiding, en daar loopt ook een jongen of meisje dat je wel leuk vindt. Maar kom je eens in elkaars buurt – en zeker in deze tijd is dat een zeldzaamheid, helaas – dan weet je niet wat je moet zeggen. Hè, wat ben je toch een onhandige sukkel, zeg je tegen jezelf.
Jezelf tegenvallen. Als je tóch weer een zak chips in één keer op eet. Als je toch weer ruzie maakt met je schoonmoeder. En ga zo maar door, het kan op allerlei manieren. En nu komen we vandaag in de Bijbel iemand tegen die zichzelf ook erg moet zijn tegengevallen. Nog véél meer dan in de voorbeelden die ik noemde. Petrus. Petrus die de Heer verloochent. Lees verder

Preek ‘Jezus in Getsemané’, Markus 14

Tags

, ,

Uit de Bijbel is gelezen: Markus 14:32-52

 

Gemeente van Jezus Christus, hier in de kerk en thuis, jong en oud

[intro]
het is vandaag alweer de vijfde lijdenszondag. We zijn op weg naar Pasen, maar eerst moeten we mee in het lijden van de Heer. Ook vandaag. Ja, dat móet, daar kun je niet aan ontkomen als christen. Misschien denk jij wel thuis: hè, daar heb ik helemaal geen zin in. Zo somber. Moet je echt elke keer weer nadenken over de erge dingen die Jezus doormaakte? Ja. Want daar vind je de kern van ons geloof. Dat zullen we vanmorgen zien, ik hoop dat ook jij het straks meeneemt. Het lijden van Jezus is onmisbaar voor ons!
Van de week las ik in een boek: er heeft nooit iemand zo zwaar geleden als Jezus. En ik dacht meteen: is dat zo? Wat denk jij, wat denkt u? Is er echt nooit iemand geweest die meer heeft geleden, die meer pijn heeft gehad dan Jezus…? Ik denk dat als je het gaat hebben over pijn en martelingen, onze Heer het heel zwaar heeft gehad. Ongelooflijk zwaar! Kijk anders die vreselijke film ‘the Passion of the Christ’ maar eens – alleen geschikt voor 16 jaar en ouder, dat zegt genoeg… Misschien moet je film die maar niet kijken trouwens, want waar het werkelijk om gaat krijg je niet op een film gevangen. Vreselijk is wat onze Heer heeft moeten doorstaan, tot de dood toe. Maar toch: het zou kunnen dat er mensen zijn geweest die misschien nóg wel meer pijn en martelingen hebben moeten verduren dan Jezus. Ik zal geen voorbeelden geven, want er luisteren kinderen mee.
En toch is het waar: er heeft nooit iemand zo zwaar geleden als Jezus. Ik geloof Lees verder

Overdenking psalm 123, Biddag 2021

Tags

, ,

Gemeente van Jezus Christus, broeders en zusters hier in de kerk en thuis,

[intro: het zat zijn]
‘ik begin het wel zat te raken, al die beperkingen’. Dit, of vergelijkbare woorden hoor je de laatste tijd steeds vaker. Misschien herken je je er wel in: we zijn het zat! De lockdown, de avondklok, het vergaderen en les krijgen online. We hebben er genoeg van, zeggen meer en meer stemmen. We zijn het zat. Een tijd lang was het redelijk vol te houden, maar inmiddels lijkt bij meer en meer mensen de rek er wel uit. Je wilt je vrijheid terug, het leven van vóór corona.
We zijn het zat, zeggen mensen. Daar kan woede in doorklinken, onvrede over de maatregelen om het coronavirus in te dammen. Maar het kan ook gewoon vermoeidheid zijn. Al ben je het in principe eens met veel beperkingen, tóch kun je ze zat zijn. Hoe lang gaat het allemaal nog duren? De persconferentie van maandag bood niet veel versoepelingen. Ja, in de zomer, dán moet er weer veel kunnen. Maar dat duurt lang. Het is momenteel nog winter! Soms kun je er gewoon zó klaar mee zijn. Het misschien niet echt meer zien zitten. We zijn het zat.
Zo zitten we als Nederlandse maatschappij momenteel in de mineurstemming. En daarom staan we vanavond stil bij psalm 123. De mensen die daar aan het woord zijn, zijn het ook zat. Onze vertaling geeft het niet zo goed weer, maar in de grondtekst staat het er heel helder. Letterlijk staat er ‘zeer zijn wij verzadigd, zeer is onze ziel verzadigd’ van de ellende die ze meemaakten. Een Duitse vertaler zegt: ‘satt sind wir des Verachtens, übersatt’. Dat dus: je hebt er je buik vol van, je bent er klaar mee, je bent de ellende zat. En tegelijk: hoe kom je eruit? Waar is er uitzicht? U ziet, een heel passende psalm voor dit moment! Lees verder